Συγκριτικό Πλεονέκτημα και Σύγχυση

• Του Κώστα Μαυρίδη

Για καιρό διαπιστώνουμε ένα παράλογο φαινόμενο. ΟΛΕΣ οι πολιτικές δυνάμεις αξιολογούν την πλήρη ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ) στην Ε.Ε. ως την σημαντικότερη με διαφορά ενδυνάμωση των θέσεων της Ε/κ πλευράς από το 1974. Ταυτοχρόνως, οι ίδιες δυνάμεις (εκτός ΑΚΕΛ) θεωρούν πως προέκυψαν σοβαρές αρνητικές εξελίξεις στα δυόμισι χρόνια της πολιτικής Χριστόφια-Αναστασιάδη με απώτερο κίνδυνο την συντριβή. Αλλά, δεν εξηγεί κάποιος, πως οι τόσες ανατροπές και σοβαροί κίνδυνοι συμβαίνουν ΤΩΡΑ, που η θέση μας ενδυναμώθηκε λόγω του συγκριτικού πλεονεκτήματος που απέκτησε η ΚΔ στο ευρωπαϊκό μας χαρτί. Δεν θα έπρεπε να κερδίζουμε αντί να χάνουμε;
Παρεμπιπτόντως, είναι ευχάριστο που ανανική μερίδα της ηγεσίας του ΔΗΣΥ – τρεις ως τώρα,  ανάμεσά τους κι εκείνος ο βουλευτής Λευκωσίας που σε ζωντανή συζήτηση μαζί μου στο ραδιόφωνο του «Λόγου» δήλωνε ότι δεν γνωρίζει καν την ύπαρξή μου– υιοθέτησε δημόσια το λεχτικό για «συγκριτικό πλεονέκτημα», όπως πρώτα το χρησιμοποίησα και το επεξήγησα! Επειδή εύλογα δυνατόν να θεωρηθεί σύμπτωση, διευκρινίζω ότι  το «συγκριτικό πλεονέκτημα» είναι δανεικός όρος από τα οικονομικά και συγκεκριμένα από την επιστημονική μου ειδικότητα της Χρηματοοικονομικής, τον οποίο μετέφερα, επεξήγησα και  καθιέρωσα στον πολιτικό μου λόγο για να αναδείξω τη σημασία και τις δυνατότητες που δημιουργήθηκαν λόγω της ένταξης της ΚΔ στην Ε.Ε. με την συνακόλουθη στρατηγική επιδίωξη της Τουρκίας για ένταξη. Τέτοιος όρος δεν υπάρχει στην νομική, ούτε στην οδοντιατρική!  Προφανώς, όχι μόνο μας διαβάζουν αλλά υιοθετούν και το λεχτικό μας. 
Ο παραλογισμός εντείνεται περισσότερο ΤΩΡΑ που η ακολουθούμενη πολιτική όπως δημόσια ομολογεί ο Ν. Αναστασιάδης ως  κύριος στυλοβάτης της, απέτυχε. Ο επιπρόσθετος παραλογισμός έγκειται στην θέση του πως η πολιτική που ο ίδιος αποφάσισε προ καιρού να στηρίξει (πριν τις προεδρικές εκλογές το αποφάσισε και προετοίμαζε την ΄υπέρβαση΄) και τελικά  στήριζε θερμά, απέτυχε, αλλά ο ίδιος  είναι πετυχημένος και ικανός για Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Παρόμοια στάση τηρούν και τα «εκσυγχρονιστικά» Σημιτικά φερέφωνα που από το 1999 διαλαλούσαν ότι με οδηγό την πολιτική του Ελσίνκι (πριν περίπου 10 χρόνια) «θα προχωρήσουμε στην επίλυση του κυπριακού» και «στην πλήρη εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων». Με αφετηρία σχετική συμφωνία του 1999, υποδείκνυαν πως η ελληνική πρωτοβουλία για προώθηση της Τουρκίας στην Ε.Ε. θα εξάλειφε τα προβλήματα σ΄ όλο το μέτωπο της αντιπαλότητας με την Τουρκία. Αυτά δήλωναν και επέμεναν τότε. Αξιολογώντας σήμερα την κατάσταση, η πολιτική κατευνασμού της Τουρκίας μέσα από την προώθηση της ενταξιακής της πορείας, χωρίς ουσιαστικά όρους και προϋποθέσεις, έχει καταρρεύσει πλήρως. Οι τουρκικές παραβιάσεις στον εναέριο χώρο αυξήθηκαν πέραν του 650%, το βάθος εισχώρησης τουρκικών πλοίων έφτασε στο Σούνιο, το τουρκικό σκάφος «Πίρι Ρέις» και το «Τσεσμέ» επανήλθαν στο Αιγαίο και αμφισβητούν ξανά την ελληνική κυριότητα, οι πτήσεις τουρκικών αεροπλάνων πάνω από ελληνικά νησιά είναι καθημερινές, το δικαίωμα καθορισμού και εκμετάλλευσης της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης Ελλάδας και Κύπρου αμφισβητείται όσο ποτέ άλλοτε και η επιδείνωση στο κυπριακό συνεχίζεται χωρίς τελειωμό. Εντούτοις, ποιος θυμάται σήμερα την δέσμευση τους τότε, ότι με την πολιτική του Ελσίνκι μέχρι το τέλος του 2004 θα είχαν ρυθμιστεί όλα τα προβλήματα (Κύπρος - Αιγαίο),  διαφορετικά η πορεία της Τουρκίας θα τερματιζόταν; Η «αμνησία» διευρύνεται σήμερα με ελεγχόμενες συνεντεύξεις όπου δεν τους επισημαίνεται να εξηγήσουν την κατάρρευση της πολιτικής τους. Και η σύγχιση εντείνεται αφού οι κράχτες στην Κύπρο της πολιτικής του Ελσίνκι, τώρα υιοθετούν και δικό μας λεχτικό για συγκριτικό πλεονέκτημα.
Με τέτοια πολιτική αντίληψη και πορεία, ποιος Τούρκος θα δεχτεί συμβιβασμό και αποδεκτή λύση εκτός από την επιβολή των τουρκικών όρων; Και δεν μπορεί μια τέτοια ηγεσία, να μην έχει ευθύνες για το κατάντημα.

• Ο Κώστας Μαυρίδης είναι ακαδημαϊκός