Καυτές αλήθειες για τη διακυβέρνηση του Δημήτρη Χριστόφια (2)
Η πραγματικότητα είναι, όντως, ασυγκάλυπτη. Και είτε ευχαριστεί είτε δυσαρεστεί αυτή ούτε αναιρείται ούτε αλλοιώνεται. Τα δεδομένα και τα στοιχεία που την επιμαρτυρούν είναι αδιάψευστα.
Ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ κ. Δημήτρης Χριστόφιας εξελέγη με ουσιαστική διαφορά ψήφων, από τον ανθυποψήφιό του κ. Ιωάννη Κασουλίδη, Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ήταν, συνεπώς, και είναι ο κ. Δημήτρης Χριστόφιας, και θα είναι για ακόμη τρία χρόνια, ο λαϊκή βουλήσει και με δημοκρατική διαδικασία εκλεγείς Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Είναι, όμως, και το άλλο αδιάψευστο και αδιαμαρτύρητο γεγονός. Ότι, δηλαδή, ο κ. Δημήτρης Χριστόφιας άρχισε την προεδρική του σταδιοδρομία με μια αφετηρία λαϊκής αποδοχής μεγαλύτερη από κάθε άλλο προηγούμενο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, με μοναδική, ίσως, εξαίρεση τον αείμνηστο Εθνάρχη Μακάριο.
Αυτή τη διαπίστωση αντλούμε τόσο από τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας, που με ελάχιστες εξαιρέσεις τάχθηκαν παρά το πλευρό του νέου Προέδρου, όσο και από τις οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις, αφού με μόνη, ίσως, εξαίρεση το ΕΥΡΩΚΟ, όλα τα άλλα κόμματα είτε συμπολιτεύτηκαν και συγκυβέρνησαν είτε πολιτεύτηκαν θετικά και δημιουργικά και στήριξαν το νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, περιλαμβανομένης της ηγεσίας του ΔΗΣΥ.
Σήμερα, με τη συμπλήρωση δύο χρόνων από της εκλογής του, ο κ. Δημήτρης Χριστόφιας δεν μπορεί να αισθάνεται άνετα όπως τότε. Γιατί η καθολική σχεδόν αποδοχή του ανήκει στο παρελθόν. Και οι πολιτικές του σε όλα σχεδόν τα ζωτικά θέματα του τόπου, με κυριότερα εκείνα της διαχείρισης του εθνικού μας προβλήματος, της εξωτερικής πολιτικής και της εσωτερικής διακυβέρνησης, έχουν έντονα αμφισβητηθεί. Οι δύο εκ των τεσσάρων εταίρων έχουν αποχωρήσει από τη συγκυβέρνηση, ο τρίτος ταλανίζεται από το δίλημμα παραμονής ή φυγής του και ο σιωπηρώς συμπολιτευόμενος ΔΗΣΥ ασκεί πλέον με δριμύτητα τον αντιπολιτευτικό του ρόλο, ακόμη και στο εθνικό θέμα, όπου ουσιαστική ήταν η μέχρι πρότινος στήριξη του κ. Χριστόφια και της πολιτικής του.
Εδώ που έχουν φθάσει τα πράγματα, εκείνο που οφείλει να πράξει ο κ. Χριστόφιας είναι την αυτοκριτική του. Η δεδομένη και δεδηλωμένη στήριξη του ΑΚΕΛ, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και περιστάσεις, ούτε αρκεί ούτε πείθει. Κάθε φορά, που ο κ. Άντρος Κυπριανού ομνύει πίστη και σεβασμό σ’ αυτόν ή ξιφουλκεί κατά των πολιτικών αντιπάλων του Προέδρου, προκαλεί πλέον μειδιάματα και θυμηδία.
Ο κ. Δημήτρης Χριστόφιας έχει χάσει την εμπιστοσύνη της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού λόγω, πρωτίστως, των φοβερών διαχειριστικών και ουσιαστικών του σφαλμάτων στο κυπριακό πρόβλημα. Εχειρίσθη και χειρίζεται το εθνικό θέμα ως να είναι προσωπική του υπόθεση. Ή, ακόμη, ως εάν αυτός και μόνον κατείχε και κατέχει την απόλυτη γνώση του και την υπέρτερη εμπειρία. Με μια ολιγομελή ομάδα μονοδρομικών, γονυκλινών, ανεπαρκών συμβούλων. Και με την εκ των υστέρων ενημέρωση των άλλων πολιτικών αρχηγών πάνω στις θέσεις και απόψεις που μέχρι τώρα υπέβαλλε και εξέφραζε πάνω στις σοβαρές πτυχές του κυπριακού που συζητούσε με τον κ. Ταλάτ.
Έλειψε από τον Πρόεδρο Χριστόφια η στοιχειώδης μέριμνα να αξιοποιήσει την υφιστάμενη τεράστια πείρα και τεχνογνωσία προκατόχων του και των συμβούλων των προκατόχων του. Και χωρίς ο ίδιος να κατέχει εξειδικευμένες γνώσεις, προέβη σε πρωτοβουλίες και υπέβαλε γενναιόδωρες προσφορές προς τον κ. Ταλάτ, οι οποίες εζήμιωσαν ανεπανόρθωτα την εθνική μας υπόθεση. Από υπερβολικό ζήλο, βεβαίως, και όχι από κακή πρόθεση. Αλλά και από αδικαιολόγητη καλοπιστία προς την τουρκική πλευρά. Ο κ. Χριστόφιας έπεσε θύμα και της πολιτικής και πολιτειακής απειρίας του.
Αλλά δεν εζήμιωσε μόνο τον εαυτό του. Τα πλήγματα που υπέστη, έπληξαν, ταυτόχρονα, όλους μας. Η άνευ μελέτης και αποτίμησης των δυσμενών συνεπειών μονομερής προσφορά προς τον κατοχικό ηγέτη Μεχμέτ Αλή Ταλάτ της εκ περιτροπής προεδρίας, των 50.000 εποίκων, της σταθμισμένης ψήφου και των δύο ισότιμων συνιστώντων στέητς, συνιστά κολοσσιαίο σφάλμα τακτικής και ουσίας που θα βαρύνει πάντοτε την πλευρά μας.
Και η αντίδραση της Τουρκίας; Αυτή έγκειται στην αυτόδηλη πρόσφατη κραυγαλέα δήλωση του Τούρκου Υπουργού Επικρατείας κ. Μπαγίς ότι «η Τουρκία κέρδισε την επιδοκιμασία της διεθνούς κοινής γνώμης ως η χώρα που θέλει ειλικρινά λύση και διακατέχεται από μετριοπάθεια και διαλλακτικότητα, χωρίς να αποσύρει έστω και ένα στρατιώτη από την Κύπρο και χωρίς να επιστρέψει σπιθαμή εδάφους στην ελληνοκυπριακή πλευρά».
Και η αντίδραση του κ. Ταλάτ; Αυτός διακήρυξε από την Καρπασία ότι δεν θα επιστρέψει ούτε σπιθαμή εδάφους της. Ταυτόχρονα οργώνει την Ευρώπη και συκοφαντεί τον κ. Χριστόφια ως αδιάλλακτο, ανειλικρινή και κωλυσιεργό.
Αυτά τα δεδομένα ούτε μπορεί ούτε δικαιούται να παραγνωρίζει ή να υποβαθμίζει ο κ. Δημήτρης Χριστόφιας. Ούτε βεβαίως και οι συνεταίροι του στη διακυβέρνηση του τόπου: το ΔΗΚΟ στην ουσία, αφού πλέον η ΕΔΕΚ και οι Οικολόγοι επέλεξαν την οδό της απόταξης της εξουσίας και της απαλλαγής από ευθύνες που δεν τους ανήκουν. Για το ΑΚΕΛ δεν μπορεί να γίνει λόγος. Εκείνο είναι δεδομένο και άνευ όρων και προϋποθέσεων υποταγμένο.
Είναι, όμως και ο ΔΗΣΥ, ο οποίος διαφοροποιείται, αλλά δεν πείθει ότι διαφωνεί επί της ουσίας των παραχωρήσεων του κ. Χριστόφια ούτε συμφωνεί με την απόσυρσή τους. Απλώς διαμαρτύρεται ότι δεν ερωτάται εκ των προτέρων, με αποτέλεσμα οι προσφορές του Προέδρου να γίνονται χωρίς ανταλλάγματα! Αυτή είναι, όμως, η ουσία; Και βεβαίως όχι.
Δεν υπάρχει αμφιβολία, για όσους παρακολουθούν με προσοχή τις εξελίξεις, ότι ο κ. Χριστόφιας έχει αυτοπαγιδευθεί. Με παγιδευτές τους Βρετανούς και συνεπίκουρους τους Αμερικανούς. Και με τον ΔΗΣΥ να το παίζει, δια του Προέδρου του, στο ίδιο μήκος κύματος. Για επίσπευση των συνομιλιών. Με έμφαση στην ταχύτητα και θέτοντας σε δεύτερη μοίρα το περιεχόμενο της λύσης.
Είναι, όμως, και οι άλλες πτυχές της διακυβέρνησης Χριστόφια. Γι’ αυτές θα επανέλθουμε. Και θα συνεχίσουμε στο επόμενο ΠΟΝΤΙΚΙ.
del.icio.us |
Digg
Email to a friend
Print version
Plain text
Ταλατ-ολαγνία, Ερογλου-λαγνία και το Σύνδρομο της Στοκχόλμης
| Εκτύπωση | 25/04/2010 | ME ΤΟN ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ
ΧΡΙΣΤΟΦΙΑΣ-ΤΑΛΑΤ-9-24.4.2010
Ταλατ-ολαγνία, Ερογλου-λαγνία και το Σύνδρομο της Στοκχόλμης
Μερίδα της πολιτικής ηγεσίας του κυπριακού Ελληνισμού όπως και αρκετοί πολίτες, υποφέρουν, μεταξύ άλλων, από δύο σύνδρομα: Του αιώνιου θύματος και της λαγνείας. Αν παρακολουθήσει κανείς τις καθημερινές δηλώσεις πολιτικών, θα διαπιστώσει ότι, πέραν της ξύλινης, δηλ. κενής γλώσσας, που χρησιμοποιούν, καταγγέλλουν ότι για τα δεινά μας φταίνε οι άλλοι, οι τρίτοι, οι ξένοι, οι μεγάλες δυνάμεις, ο επάρατος ιμπεριαλισμός και, επ’ εσχάτων, ο τρισκατάρατος νεοφιλελευθερισμός. Δύο απλά παραδείγματα: Πρώτον, το κλειδί της λύσης, λένε πολλοί ηγέτες, βρίσκεται στην Τουρκία. Αυτό εν μέρει είναι ορθό. Η επιμονή, όμως, στην τοποθέτηση του κλειδιού στην Άγκυρα, δίνει την εντύπωση ότι τα πάντα εξαρτώνται από την Τουρκία, όχι και από εμάς. Πρόκειται για προφανή και πρωτοφανή δραπέτευση και απόσειση ευθυνών και άρνησης χάραξης πολιτικής ανακοπής της τουρκικής επιθετικότητας. Το δεύτερο παράδειγμα είναι η αηδής και κωμική αγιοποίηση του κατοχικού Ταλάτ και η δαιμονοποίηση του άλλου κατοχικού ηγέτη, Έρογλου. Τι έλεγαν τα κυβερνητικά φερέφωνα, το ΑΚΕΛ, ο Πρόεδρος και άλλοι του ιδίου πολιτικού φυράματος;
Αλί και τρισαλί αν αναδειχθεί ο Έρογλου, ενώ αν παραμείνει αυτός ο… καλός άνθρωπος, ο Ταλάτ, θα βρούμε τη λύση στο Κυπριακό. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, άλλοι ξελιγωμένοι της λεγόμενης επαναπροσέγγισης έκτιζαν ένα πορτρέτο «καλού Ταλάτ» και, αντίθετα, σκιαγραφούσαν ένα προφίλ «κακού Έρογλου». Η απάντηση σε όλες αυτές τις καραμπινάτες μπούρδες δίνεται από τον γνωστό Τ/κ δημοσιογράφο της «Αφρίκα», Σενέρ Λεβέντ, που χαρακτηρίζει τον εκάστοτε Τ/κ ηγέτη, φρουρό της τουρκικής κατοχής. Και ο Κιουτσιούκ, παλαιόθεν, και ο Ντενκτάς και ο Ταλάτ και τώρα ο Έρογλου είναι υποτελή ογλάνια, φερέφωνα και, το χειρότερο, οι εντεταλμένοι προαγωγοί της τουρκικής πολιτικής κατά των συμφερόντων των Ελλήνων και των Τούρκων της Κύπρου. Αυτά διαφεύγουν επιτηδείως ή και ηλιθίως στους Ταλατ-ολάγνους και τώρα στους Ερογλου-λάγνους, που δεν αποκλείεται ν' ανακαλύψουν ότι, τελικά, είναι εξίσου… «καλός» με τον προκάτοχό του.
Αυτή η ανίατη πολιτική παθογένεια, που ενσωματώθηκε στο DNA αρκετών πολιτικών και πολιτών, ανάγεται στη σφαίρα της ψυχολογίας και σε ό,τι έχουμε ήδη αποκαλέσει και χαρακτηρίσει ως το Σύνδρομο της Στοκχόλμης. Με απλά λόγια, η ταύτιση του θύματος με το θύτη και η εντεύθεν υποταγή στη θέληση και στις αξιώσεις του. Ήδη αναφερθήκαμε στο σύνδρομο αυτό σε παλαιότερες αναλύσεις μας. Ο πολύ καλός φίλος και συνεπής αναγνώστης της στήλης, δρ Παναγιώτης Κωνσταντάς, ψυχολόγος που ζει και διαπρέπει στις ΗΠΑ, έχει απόψεις περί τούτου. Παλαιότερα είχε αναφερθεί σε περίπτωση πελάτισσάς του. Μου γράφει και πάλι, τα εξής σημαντικά:
«Όλα τα τελευταία άρθρα σας ήταν αρκετά δυναμικά και ενδιαφέροντα. Πιστεύω ότι αν ο κ. Χριστόφιας τα διαβάζει, θα αρχίσει να σας βλέπει όπως ο διάβολος το λιβάνι. Ίσως, όμως, και να µην αντιλαμβάνεται τα µηνύµατα γιατί ζει στον δικό του κόσμο "τζιαι εν φοάται κανέναν". Ιδιαίτερα ενδιαφέρον το ψυχολογικό περιεχόμενο του άρθρου της Τετάρτης (7.4.2010). Το Σύνδρομο της Στοκχόλµης είναι ένα παράδοξο ψυχολογικό φαινόμενο, που έχουμε ήδη συζήτησει και αναλύσει σε παλαιότερες επικοινωνίες. Αν θυμάστε, µιλήσαµε για νοοτροπία του θύματος, που πάντοτε διακρίνει τους εκάστοτε µεγαλοηγέτες µας και μεταγγίζεται αναπόφευκτα στη µεγαλύτερη μερίδα του πληθυσμού. Επίσης αναφερθήκαμε µε λεπτομέρειες στο ιστορικό της πελάτισσας µου, της Λίντας, που ήταν η προσωποποίηση ενός θύματος.
»Όπως όλοι γνωρίζουμε από την Ιστορία, η Κύπρος θυµατοποιήθηκε, ίσως πιο πολλές φορές από κάθε άλλο κράτος, από πολλούς και διάφορους κατακτητές. Τόσο ο τόπος όσο και ο κόσμος, που ζούσε στο νησί Κύπρος, έζησε και ζει ακόμα σαν θύμα κάποιου εισβολέα. Αν εξαιρέσουμε τα λίγα χρόνια πραγματικής ελευθερίας, που ήταν αποτέλεσμα µιας λαμπρής παρένθεσης του αγώνα της ΕΟΚΑ, ως επί το πλείστον οι κάτοικοι της μεγαλονήσου ζούσαν σαν σκλάβοι και ως εκ τούτου θύματα. Επίσης η κοινωνική ανάπτυξη ενός ατόμου από την οικογένεια, σχολείο, Εκκλησία και γενικό κοινωνικό σύνολο βασίζονταν στις αρχές του φόβου και της ενοχής. Με άλλα λόγια, ένα παιδί μεγάλωνε έχοντας βασικά κίνητρα τη σωματική και πνευματική κακοποίηση και τα αισθήματα ενοχής από το σπίτι, το σχολείο, την Εκκλησία και την πολιτεία. Αν προσθέσουμε το γεγονός ότι πολλοί κάτοικοι της νήσου δεν έχουν ακόμα μέχρι σήμερα αποφασίσει ποια είναι η ταυτότητά τους σαν λαός στον πλανήτη γη, φτάνουμε σε ένα επικίνδυνο συνδυασμό, όπου στην πλειονότητά του ο πληθυσμός της Κύπρου διακατέχεται από τη νοοτροπία του θύματος µε σοβαρές διαταραχές ταυτότητας.
»Αυτά τα δυο μεταφράζονται στην καθημερινότητα της ζωής με την έλλειψη σεβασμού και εμπιστοσύνης προς εαυτόν και συνανθρώπους, παραφουσκωµένο "εγώ", "εγιώ είμαι τζιαι κανένας άλλος", ανευθυνότητας πράξεων, για όλα που µας συμβαίνουν πάντα φταίουν άλλοι. Σε στιγμές πίεσης μπορεί να εκφραστούν και από παρανοϊκές τάσεις όπως επίσης και επιθετικότητα (βλέπε ΑΚΕΛ και νεανική παραβατικότητα). Το ασχημότερο στοιχείο αυτών των καταστάσεων είναι ότι μεταδίδονται αλυσιδωτά από γενεά σε γενεά. Αναφερόμενη στα τελευταία επεισόδια σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων, η αξιότιμη βουλευτής του ΔΗΣΥ και ψυχολόγος, Στέλλα Κυριακίδου, τόνισε ότι δεν µπορούµε να συνεχίσουµε να κινούµαστε αποσπασματικά γιατί φαίνεται ότι έχουμε ένα πρόβλημα, που έχει μεγαλύτερες διαστάσεις απ' ό,τι πιστεύαµε. Κάτι παραπάνω γνωρίζει για να τα λέει αυτά. Θα σταθώ σε δυο λέξεις "μεγαλύτερες διαστάσεις". Ναι, σωστά οι διαστάσεις είναι πολύ μεγαλύτερες απ' ό,τι µπορούµε να φανταστούμε. Στατιστικές πληροφορίες στις Ηνωµένες Πολιτείες μαρτυρούν ότι 8 στα 10 θύματα σεξουαλικής κακοποίησης είναι παιδιά γονέων, που είτε ο ένας είτε ο άλλος ή και οι δυο ήταν θύματα κακοποίησης.
»Άρα πιο συλλογικά θα µπορούσαµε να πούμε ότι τα θύματα θα αναπαράγουν θύματα. Τα θύματα είναι ταγμένα να ακολουθούν ένα ασυνείδητο μονοπάτι, που οδηγεί πάντα στην καταστροφή είτε αυτή είναι µέσω ριψοκίνδυνων συμπεριφορών, όπως οδήγηση µε υπερβολικές ταχύτητες, ή µοτοσικλέτες στον ένα τροχό, ή τα ναρκωτικά, το υπερβολικό κάπνισμα και αλκοόλ, το σεξ χωρίς προφυλάξεις είτε επίσης εκδηλώσεις ηττοπάθειας και ανικανότητα προστασίας κεκτηµένων δικαιωμάτων. Η νοοτροπία του θύματος είναι βαθιά χαραγμένη στο DNA για ένα απροσδιόριστο ποσοστό των Κυπρίων και είναι αρκετά εμφανής στη γλώσσα του σώματος. Ενόσω υπάρχει αυτή η νοοτροπία τόσο στην ηγεσία όσο και στην πλειονότητα του κόσμου, θα είναι φρόνιμο να µην ελπίζουμε και να µην αισιοδοξούμε για κάτι καλύτερο, γιατί σίγουρα θα απογοητευτούμε. Σε κάποιαν άλλη ευκαιρία θα µιλήσουµε πώς μπορεί να απαλλαχτεί η Κύπρος από τη νοοτροπία του θύματος».
Ανάρτηση Σχολίου