Καυτές αλήθειες για τη διακυβέρνηση του Δημήτρη Χριστόφια

Η πραγματικότητα είναι ασυγκάλυπτη.  Και η αντικειμενική αλήθεια αδιάψευστη.  Εκείνο που βιώνουμε καθημερινά δεν αλλοιώνεται ούτε απαλείφεται με δηλώσεις, ανακοινώσεις και διαψεύσεις.  Όσες κι όποιες κι από οποιουσδήποτε δηλώσεις, ανακοινώσεις και διαψεύσεις.

Η πιο πάνω πρόταξη αφορά τη διακυβέρνηση του Δημήτρη Χριστόφια.  Ενός Προέδρου που σήκωσε στους ώμους του το τεράστιο βάρος της ευθύνης να αποδείξει ότι μπορεί και η κομμουνιστική αριστερά, και μάλιστα με τον καλύτερο ηγέτη της, να δώσει κυβέρνηση, η οποία να μην υστερήσει σε επιτεύγματα από όλες τις προηγούμενες, αλλά, αντίθετα, να υπερτερήσει.  Από τις κυβερνήσεις της αγωνιστικής δεξιάς, της κεντροδεξιάς, της κεντροαριστεράς και της εθνοκεντρικής παράταξης που διαδέχονταν η μια την άλλη από το 1960 μέχρι πριν από δύο χρόνια.

Σ’  όλες αυτές τις διακυβερνήσεις το κομμουνιστικό κόμμα της Κύπρου  διαδραμάτιζε ρόλο πολιτικής θεραπαινίδας.  Επιφορτιζόμενο με καθήκοντα ρυθμιστικού κομπάρσου χωρίς να ελέγχει την εκτελεστική εξουσία που, σύμφωνα με το κυπριακό σύνταγμα, αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο του πολιτειακά πανίσχυρου Προέδρου της Δημοκρατίας.

Και τόχε καϋμό η ακελική ηγεσία να πρωτοκαθεδρεύσει στα πολιτειακά πράγματα του τόπου μας.  Ο Δημήτρης Χριστόφιας έκανε την υπέρβαση και μετάτρεψε τ΄ άπιαστο όνειρο σε πραγματικότητα.  Έσπασε πρώτος το φράγμα της πορείας προς την εξουσία.  Εκλεγόμενος πρώτα Πρόεδρος της Βουλής και Πρόεδρος της Δημοκρατίας στη συνέχεια.  Κι έγινε ο επιτυχέστερος κομμουνιστής ηγέτης σ’ όλο τον κόσμο μετά την κατάρρευση του συστήματος στη Σοβιετική Ένωση και στους δορυφόρους της.  Αφού πρώτος και μόνος αυτός κατόρθωσε, με δημοκρατικό τρόπο, να αναδειχθεί Πρόεδρος χώρας που ανήκει στον δυτικό κόσμο και, μάλιστα, στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο κ. Χριστόφιας έγραψε, ομολογουμένως, ιστορία.  Χάρη στη σοσιαλιστική δημοκρατική αριστερά της ΕΔΕΚ και την κεντροδεξιά του ΔΗΚΟ που ένωσαν τις δυνάμεις τους με εκείνη του κομμουνιστικού ΑΚΕΛ.  Ανταποδίδοντας παλαιότερες υποχρεώσεις ή αφελώς φρονούντες ότι θα ασκούσαν εποπτικό ρόλο στον νέο απολυταρχικό άρχοντα.  Αλλά και χάρη στους ρυθμιστικούς ψήφους που ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ και το άμεσο και εξ απορρήτων στενό περιβάλλον του διοχέτευσαν στην κάλπη υπέρ της υποψηφιότητας Χριστόφια.  Με τον Πουργουρίδη και τον Χάσικο και τους άλλους συνοδοιπόρους της ανανικής παρέας.  Για να τους λύσει το κυπριακό πρόβλημα, τσιμεντώνοντας το ΝΑΙ, με ένα νεοανανικό σχέδιο.  Και με τον Ιωάννη Κασουλίδη να γνωρίζει και να σιωπά.  Να ενημερώνεται και να χαμογελά.  Να πληροφορείται για την ίντριγκα και αμήχανα να υπομειδιά.  Ως ένας συμπαθής, αναξιοπαθής υποψήφιος Πρόεδρος, θύμα των έσωθεν υποσκάψεών του. 

Ο Δημήτρης Χριστόφιας, προτού ακόμη κοπάσουν τα πανηγύρια και σταματήσουν τα νταούλια του πολιτικού και πολιτειακού του θριάμβου, έσπευσε να δώσει το πρωτοποριακό στίγμα της προεδρικής θητείας του.  Και να ανοίξει τον ασκό, που για χρόνια κουβαλούσε το κόμμα του, για να φυσήξει ο αγέρας της αλλαγής.

Κι επαγγέλθηκε πρώτα να μας λύσει το κυπριακό.  Με τον τρόπο που μόνο αυτός ξέρει.  Στριμώχνοντας (!) την Τουρκία  και αξιοποιώντας τον «πιστό» σύντροφό του Μεχμέτ Αλή Ταλάτ.  Μας ευαγγελίστηκε ακόμη να εξισώσει τους φτωχούς με τους πλούσιους, δίνοντας στους πρώτους αρκετά δισεκατομμύρια ευρώ μέσα σε λίγα χρόνια κι εφαρμόζοντας στην πράξη την κοινωνική δικαιοσύνη, επιφέροντας την επαναστατική αλλαγή.  Αλλά και ισοπολιτεία και δίκαιη και αντικειμενική μεταχείριση όλων των πολιτών διακήρυξε ο νέος Πρόεδρος, ομνύοντας ταυτόχρονα πίστη και αφοσίωση στη δημοκρατία και την ελευθερία.

Μετά από δύο χρόνια διακυβέρνησης ο κυπριακός λαός έχει γίνει ο πιο ζωντανός και αντικειμενικός μάρτυρας των επιτευγμάτων του Ακελικού μας Προέδρου.  Και της ακολουθίας των εύηχων διακηρύξεων προς τα έργα του.  Δύο χρόνια με ανάγλυφα τα έργα και τις ημέρες του κ. Δημήτρη Χριστόφια ως Προέδρου της Δημοκρατίας σε όλους τους τομείς.

Πιο συγκεκριμένα και πιο αποκαλυπτικά και πάντα αντικειμενικά στο επόμενο Ποντίκι.  Για να παραθέσουμε με κριτικό πνεύμα και τεκμηριωμένη ανάλυση τα επιτεύγματα της νεομεσσιανικής προεδρίας του ακελικού ηγέτη.  Με τόλμη και παρρησία. Με πάθος και χωρίς εμπάθεια.  Με ειλικρίνεια και ευθυκρισία.  Και χωρίς ποδογλυψίματα και αυλοκολακείες.

Για να καταδείξουμε αν στα δύο αυτά χρόνια η διακυβέρνηση του συντρόφου Χριστόφια υπήρξε παράδεισος ή μυθοπλασία, επαγγελματισμός ή ερασιτεχνισμός, προγραμματισμός ή προχειρότητα, ανάβαση ή κατάπτωση, πρόοδος ή πισωγύρισμα σε όλους τους τομείς!  Και μια επιβεβαίωση ότι η ηγεσία του κομμουνιστικού κόμματος της Κύπρου παραμένει προσκολλημένη στα ιδεολογήματα της εποχής του μανιφέστου του 1848 και στην αλήστου μνήμης δικτατορία της εποχής του Στάλιν, του Κρουτσιώφ και του Μπρέζνιεφ.