Πόσο ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟ αντέχει ακόμα το ΔΗΚΟ;

Έχει καταντήσει πλέον αστείο και μάλιστα άνοστο, να συζητά κάποιος για τις σχέσεις του ΔΗΚΟ με το ΑΚΕΛ και τον Χριστόφια. Διαφωνούν, φωνάζουν, κάποτε μάλιστα βρίζονται ή μάλλον το ΑΚΕΛ βρίζει το ΔΗΚΟ, διευθετείται μια συνάντηση του Μάριου Καρογιάν με τον Χριστόφια, εκτονώνεται δήθεν η κατάσταση και συνεχίζεται μια πραγματικά περίεργη κατάσταση.
Πλέον, ούτε τα ΜΜΕ δεν ασχολούνται με το θέμα του ΔΗΚΟ, πόσο μάλλον ο κόσμος.
Παρεμπιμπτόντως, μια και το έφερε η κουβέντα, να επαναλάβουμε έα σκεπτικό: Ο Καρογιάν είναι το άλλοθι του Χριστόφια για να λέει ότι δεν είναι μονοκομματική η κυβέρνηση και δεν είναι απομονωμένος. Η εσωκομματική αντιπολίτευση στο ΔΗΚΟ είναι το άλλοθι του Καρογιάν, για να λέει ότι υπάρχει ελευθερία έκφρασης και ότι το ΔΗΚΟ διατηρεί τις απόψεις του και φυσικά για να επωφελείται από τις ψήφους που θα φέρουν οι τασσικοί στο κόμμα όταν θα έρθουν οι εκλογές.
Τώρα υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία: Είναι αυτοί που φώναζαν τόσο καιρό για το ΔΗΚΟ και για το ότι αποτελεί δεκανίκι του Χριστόφια και εκτόξευαν πατριωτικές κορώνες, μέχρι που πήραν διαβεβαιώσεις ότι θα «αξιοποιηθούν» από το κόμμα, είτε ως υποψήφιοι στις βουλευτικές, είτε σε άλλα πόστα.
Καταλάβατε που πάμε;