Αν είχαμε στοιχειώδη αξιοπρέπεια…

•   του Γιώργου Ηλιάδη

Υπάρχουν πολλών ειδών δυστυχίες. Η δυστυχία του άρρωστου, του καταχρεωμένου στις Τράπεζες και τα Συνεργατικά (που ό,τι θέλουν σε χρεώνουν και τόλμα εσύ να διαμαρτυρηθείς), η δυστυχία του αποτυχημένου, του αδέξιου, του δειλού, του κακομούτσουνου. Και ακόμα, η δυστυχία του δημόσιου υπαλλήλου, που από χαρακτήρα ή ανάγκη είναι υποχρεωμένος να προσποιείται ότι πιστεύει τα απίστευτα και να εξαναγκάζεται να συμβιβάζεται με τα ασυμβίβαστα για μια μικρή προαγωγή ή ένα «νισιάνι».

Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και ένας μεγάλος αριθμός κομματικών οπαδών – αφού το ρουσφέτι καλά κρατεί. Αν αφαιρεθεί ένα ποσοστό οπαδών που είναι ακαταλόγιστοι, αφού οι αντιδράσεις τους είναι ανεπίδεκτες λογικής εξήγησης, οι υπόλοιποι πρέπει να ενταχθούν στην κατηγορία των «δυστυχών συμβιβασμένων».

Τη δυστυχία των ανθρώπων αυτών τη βλέπεις στα πρόσωπα τους, όταν καλούνται να υποστηρίξουν τον ηγέτη τους σε μια συζήτηση.

Τι να πεις για να υποστηρίξεις τον κύριο Καρογιάν; Τι; Ότι διαφωνεί με τον Πρόεδρο στα ουσιώδη, αλλά μένει εκεί για να προλαβαίνει τα λάθη του; Τι να σου πουν οι δυστυχείς υποστηρικτές του Καρογιάν, όταν βλέπεις το μπλοκάρισμα και τη δυσλειτουργικότητα του μυαλού τους όταν πρέπει να απαντήσουν στα πιο απλά;

Αλλά και πάρα πέρα. Πόσο δυστυχής πρέπει να αισθάνεται κάποιος, ακόμα και ακελικός, που είναι υποχρεωμένος να θαυμάζει το πολιτικό ανάστημα του Άντρου Κυπριανού; Που είναι υποχρεωμένος να διηγείται και να αφηγείται τους ανύπαρκτους αγώνες και τις καλοασφαλισμένες θυσίες του… υπέρ του δύσμοιρου αυτού τόπου; Που βλέπει τον Γ.Γ. του ΑΚΕΛ (νομίζει ότι είναι Γ.Γ.) ανθυπομειδιών στην τηλεόραση με κείνο το παγωμένο χαμόγελο, να δίνει δημοσιογραφικές διασκέψεις ή να απαντά σε στημένες ερωτήσεις «δημοσιογράφων» ή να μην απαντά ποτέ στην ουσία των ερωτήσεων παρά να εκβάλλει κοινοτοπίες, να αλληλουχεί ασυναρτησίες και ασυνέπειες και να μεταφράζει ότι αξιοκρατία = μετριοκρατία;

Από τον Οκτώβριο / Νοέμβριο μπαίνουμε σε προεκλογική περίοδο. Με ποιά κίνητρα άραγε θα αφήσουμε και πάλι τις δουλειές μας και με ποιά λογική θα ξαναπαίξουμε τον ρόλο του κομπάρσου; Απορώ. Και απορώ ακόμα περισσότερο αυτή τη φορά, ποιόν εμπαιγμό και ποια απάτη θα χειροκροτήσουμε προεκλογικά και θα ζητωκραυγάσουμε;  Τον Πρόεδρο Λύσης τον βγάλαμε. Το ΝΑΙ το παρατσιμεντώσαμε. Βαδίζουμε ολοταχώς προς Διεθνή Διάσκεψη, με δική μας εισήγηση, εκεί όπου θα γραφτεί και ο επίλογος του δράματος του λαού μας, προς δόξαν του Προέδρου της Λύσης.

Λοιπόν, αν εμείς οι Κύπριοι είχαμε στοιχειώδη λογική και στοιχειώδη αξιοπρέπεια, αυτήν την προεκλογική περίοδο πρέπει να τη μετατρέψουμε σε βουβή. Απουσία από κάθε σύναξη. Να φθάνουν οι «πολιτικοί» μας με τα ανάπηρα επιτελεία τους σε χωριά και σε πόλεις και να μη βρίσκουν ψυχή. Να ανεβαίνουν στις εξέδρες και από κάτω το κενό! Ερημιά. Κάτι τέτοιο θα ήταν εκπληκτικό, αποκαλυπτικό δείγμα ωριμότητας. Λαού σοβαρού, με αίσθημα αξιοπρέπειας. Μόνο έτσι θα αναγκάζαμε τους «πολιτικούς» να μεταφερθούν από το γενικό στο συγκεκριμένο. Να αφήσουν τις γενικόλογες ιδέες. Είναι πιά εκτός μόδας. Και το κυριότερο: Να συνειδητοποιήσουν ότι η εποχή των προσώπων έφυγε με τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Μπήκαμε σε άλλη εποχή!

Όμως, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα γίνει. Θα πάμε στις συγκεντρώσεις, θα χειροκροτήσουμε τους «εθνοπατέρες», θα ξελαρυγγιστούμε, θα φωνάξουμε, θα σπρώξουμε να μας δουν ότι πήγαμε, γιατί βρε γ…    το, ο γιός μου ψάχνει για δουλειά, η κόρη μου τρέχει για υποτροφία, ο αδελφός μου περιμένει να διοριστεί σε κάποιο σχολείο, ο πατέρας μου φοβάται μην του κόψουν το επίδομα, η μάνα μου έχει κάνει αίτηση για καθαρίστρια…

Ναι, θα πάμε πάλι. Και αυτοί θα νομίζουν ότι πηγαίνουμε για να τους ακούσουμε…