ΕΙΣ ΓΗΝ ΕΝΑΛΊΑΝ- Σκέψεις γύρω από ένα ποίημα…

• Του Αντρέα Πολυκάρπου

    Ανασκαλεύοντας μέσα στους στίχους των Ελλήνων ποιητών της Κύπρου μπορεί κάποιος να βρει τη σπίθα που θα εγείρει μέσα του ολόκληρα ερωτήματα σχετικά με τη νήσο αυτή. Η φωνή του Κυρίου δεν ακούγεται από το 1974 στην κατεχόμενη μεγαλόνησο. Οι φωνές των ποιητών μας έχουν σιγήσει μαζί με τα βήματα του μαντατοφόρου που δεν έφερε ποτέ το τρομερό μήνυμα της Σαλαμίνας.
    Μάταια για χρόνια προσμέναμε τη φυγή των βαρβάρων, την επιστροφή των απογόνων των Αχαιών στη γη τους. Οι βάρβαροι δεν έφυγαν κι εμάς μας απαγόρευσαν να τους αποκαλούμε έτσι. Ήρθαν νέες διδαχές και καινούριες εντολές προκειμένου ο Άβελ και ο Κάιν να σμίξουν ξανά. Έστω κι αν στο μαχαίρι του Κάιν το αδελφικό αίμα είναι ακόμα ζεστό και αναβλύζει μνήμες.
    Στα σταχοχώραφα της κατεχόμενης γης μας ξεθάβουμε τους νεκρούς μας και τους δίνουμε ταυτότητες. Τους ονοματίζουμε μετά από 36 χρόνια. «Τεύκρος, Αάιας, Φάληρος, Κηφαίας, Οδυσσέας, Τελαμώνας, Αγαμέμνονας, Αχιλλέας.» Όλοι τους ταυτοποιούνται χρόνια μετά την πτώση της πατρίδας από το τσούρμο των βαρβάρων που εισέβαλε στη γη της Κυπρίδας. Ένα κουτί γεμάτο οστά είναι αρκετό για να αντέξει το βάρος των δακρύων, του πόνου, των σφαιρών που τρύπησε τα σπλάχνα τους και της Ελληνικής σημαίας που τώρα ντύνει σαν σάβανο το νεκρό τους σώμα; Ταυτοποιούνται, ενώ την ίδια στιγμή εμείς χάνουμε την ταυτότητα μας. Λησμονούμε τις ρίζες μας και αιθεροβατώντας θέλουμε να ξεχαρβαλώσουμε όλους τους προγονικούς τόπους.
Εμάς ποιος θα μας ταυτοποιήσει; Τους απογόνους των Αχαιών εδώ στην Κύπρο, που μας όρισε η μοίρα να φυλάμε τα ακρωτήρια των Ρωμιών ως ακρίτες, ποιος θα μας δώσει τη χαμένη μας ταυτότητα; Η γη που παζαρεύουμε ήταν η φιλόξενη γη που δέχτηκε τους αργοναύτες, τους απόστρατους του Τρωικού πολέμου, τους Αρκάδες, τους Μινωίτες, τους Αχαιούς. Η γη που τώρα χαρίζουμε είναι σπαρμένη από βυζαντινές εκκλησιές που αντιλαλούν τις ψαλμωδίες του Ρωμανού του μελωδού. Αυτή τη γη λησμονούμε. Αμμόχωστος, Σαλαμίνα, Έγκωμη, Κερύνεια, Γιαλούσα, Λυθράγκωμη. Όλα αυτά τα «Καρτερικά Ελληνικά ονόματα» (όπως τα αποκαλεί ο ποιητής Κυριάκος Χαραλαμπίδης στο ποίημα του «Χαίρεται Αμμόχωστος») πώς θα τα αποκαλούμε τώρα πια; Πώς θα τα αλλάξουμε άραγε; Ποιες βαρβαρικές ανιστόρητες ονομασίες θα τους δώσουμε; Χαμένες πατρίδες που κουβαλάνε ξένα ονόματα έχει πολλές ο ελληνισμός.
Κρίμα, γιατί όλες αυτές οι πόλεις με τα ονόματα τους ήταν καρτερικές, όπως λέει ο ποιητής. Καρτερικά Ελληνικά ονόματα που μας περίμεναν χωμένα στην άμμο, ανάμεσα στις ρίζες του αγιοκλήματος και λουσμένα στη θάλασσα.
Πώς θα σας αλλάξουμε κανείς δεν ξέρει. Έργο δύσκολο και ακατόρθωτο. Βλέπετε, οι χαμένες πατρίδες του Ελληνισμού έχουν ένα προνόμιο. Κουβαλούν πάντα, σαν δερματοστιξία, τα καρτερικά Ελληνικά ονόματα τους.