Η ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΞΙΩΣΗΣ Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΚΡΙΤΙΚΟ ΜΑΤΙ

•  Του Στέλιου Ξιουρή

Άποψη ζωής είναι να επισημαίνουμε όσα εξ αυτών αρπάζουν σε ώρες δύσκολες οι
δημοσιογραφικές μας κεραίες, παρά να μετατρεπόμαστε σε μετά Χριστό
προφήτες. Και αυτή την περίοδο τα προβλήματα με τη δημοσιογραφική
ανεπάρκεια βρίσκονται σε έξαρση προκαλώντας και την αποστροφή των
τηλεθεατών. Η λύση στο πρόβλημα είναι απλή, αλλά και συνάμα δύσκολη. Η
προσέλκυση ικανών δημοσιογράφων, που εργάζονται στις εφημερίδες και η
δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών, ώστε να εργασθούν με ζήλο όσοι
αξίζουν και αυτή την περίοδο ήδη εργάζονται στα κανάλια. Γιατί η
δημοσιογραφία δεν είναι δημόσια υπηρεσία, να μπει κάποιος και να
κρυφτεί κάπου, για να περάσει την ώρα του. Πρόκειται για οδυνηρή
περιπέτεια, που σε υποχρεώνει κάθε φορά να είσαι καλύτερος από την
προηγούμενη, γιατί αυτή που προηγήθηκε, έχει ήδη ξεχαστεί από τον
τηλεθεατή και τον αναγνώστη. Ας επενδύσουν λοιπόν οι καναλάρχες σε
ικανούς δημοσιογράφους και η απόδοση που θα έχουν θα είναι πολλαπλάσια
των χρημάτων που θα δώσουν. Διαφορετικά ας συνεχίσουν στη μιζέρια και
στην απαξίωση των καταξιωμένων, οπόταν και θα εισπράξουν το ανάλογο
τίμημα.

ΔΕΛΤΙΑ ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

Το επίπεδο στα δελτία ειδήσεων των καναλιών όλο και υποβαθμίζεται.

Λείπουν τα ευφάνταστα ρεπορτάζ, η
έρευνα και η διεισδυτικότητα. Η διαφορετική δημοσιογραφική ματιά και
προσέγγιση που δίνουν στο ρεπορτάζ τη γλυκύτητα που συγκινεί τους
τηλεθεατές. Αν και γίνεται μεγάλη προσπάθεια από αρκετά παιδιά,
εντούτοις η γενική εικόνα των δελτίων ειδήσεων το τελευταίο διάστημα
παραμένει ζοφερή. Η τηλεόραση στην Κύπρο ενηλικιώνεται, αλλά το
τηλεοπτικό δημοσιογραφικό ρεπορτάζ παρουσιάζει παθογένεια. Η θεραπεία
είναι απλή, αλλά κοστίζει… Φαίνεται ότι οι καναλάρχες δεν είναι έτοιμοι
να πληρώσουν, αφήνοντας την ασθένεια να επιδεινώνεται, με κίνδυνο να
προκαλέσει ανεπανόρθωτες ζημιές. Η συγκέντρωση στα κανάλια αρκετών
δημοσιογράφων, οι οποίοι μάλλον τον τιμητικό τίτλο (του δημοσιογράφου)
δε θα έπρεπε να τον κουβαλούν, αλλά να τον έχουν ως κρυφό πόθο, που να
μείνει ανεκπλήρωτος, προκάλεσε την παθογένεια. Τα παιδιά αυτά μπορούσαν
να διαπρέψουν σε άλλα επαγγέλματα, αλλά στη δημοσιογραφία, απλώς
ΛΑΘΡΟΒΙΟΥΝ. Και το χειρότερο είναι ότι αυτή τους η λαθροβίωση προκαλεί
προβλήματα στους υπόλοιπους. Εν πάση περιπτώσει γινόμαστε υπερβολικοί,
με κίνδυνο να μετατραπούμε σε γραφικούς χαρακτήρες συνεχίζοντας να
επιμένουμε στο συγκεκριμένο ζήτημα. Άστε που για μερικούς είμαστε και
κακοπροαίρετοι. Ωστόσο το θεωρούμε ως το μεγαλύτερο κίνδυνο για τα
κανάλια μας και θα συνεχίσουμε να το επισημαίνουμε, όπως και τόσα άλλα
που γράφαμε για χρόνια στις διάφορες στήλες και τα οποία με την πάροδο
του χρόνου έβγαιναν στην επιφάνεια.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΟΜΦΑΛΟΣΚΟΠΗΣΗ

Όπως και όλες οι δομές της κοινωνίας έτσι και ο τύπος πρέπει να
εκσυγχρονίζεται και να προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα που προκύπτουν
στην κοινωνία. Αν και θα έπρεπε λόγω της αποστολής του να είναι και πιο
προχωρημένος και ν’ ανοίγει δρόμους σ’ όλους τους πολίτες. Παρά ταύτα ο
τύπος, ηλεκτρονικός και γραπτός , παρέμεινε στο τόπο μας μέχρι ενός
σημείου εντελώς αποστεωμένος και ελαφρά οπισθοδρομικός αναλίσκοντας τις
δυνάμεις του σε καβγάδες με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και
διεκπεραιώνοντας τις ειδήσεις της τοπικής πραγματικότητας. Όπερ
μεθερμηνευόμενο, ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΉ ομφαλοσκόπηση. Για να γράψουμε το εν
λόγω άρθρο πήραμε αφορμή από την ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ κάλυψη που παρατηρήθηκε σε
δυο σημαντικά οικονομικά γεγονότα που καθορίζουν εν πολλοίς και την
δική μας οικονομία και κατ’ επέκταση την δική μας τσέπη. Αναφερόμαστε
στις συνεδρίες της Ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας αλλά και του διεθνούς
νομισματικού ταμείου τις οποίες προφανώς και οι οικονομικοί συντάκτες
μας αγνοούσαν. Ωστόσο είναι πάρα πολύ σημαντικές οικονομικές συνάξεις
για τις οποίες σε άλλες χώρες που λέγονται πολιτισμένες, αποτελούν
σημαντικά γεγονότα και σίγουρα πιο αξιοσημείωτα από τα οικονομικά
αποτελέσματα μιας κυπριακής τράπεζας. Η ΕΡΤ για την οποία λέγονται
πολλά, αλλά διδάσκει δημοσιογραφία, απέστειλε δημοσιογράφο ο οποίος
κάλυψε τις εργασίες των δυο οικονομικών συνόδων και μάλιστα ευκαιρίας
δοθείσης ο οικονομικός συντάκτης της ελληνικής κρατικής τηλεόρασης
έβγαλε , όπως λέμε στην δημοσιογραφική αργκό, και δυο- τρεις σημαντικές
ειδήσεις συνομιλώντας με μέλη της ελληνικής αποστολής. Γιατί ο υπουργός
οικονομικών και οι άλλοι επαΐοντες της οικονομίας, όπως ο διοικητής της
τράπεζας της Ελλάδας σε ένα περιβάλλον πιο χαλαρό και στο περιθώριο των
εργασιών των διασκέψεων, μπορούν να πουν και δυο- τρεις κουβέντες
παραπάνω στον δημοσιογράφο. Φυσικά στα δικά μας κανάλια, τζίφος. Ε,
καλά τώρα. Μην έχουμε και υπερβολικές απαιτήσεις από ένα κανάλι που
είναι πρότυπο της ομφαλοσκόπησης… Εν πάση περιπτώσει το δυστύχημα είναι
ότι στις οικονομικές στήλες των εφημερίδων μας αλλά και στα δελτία
ειδήσεων των καναλιών, ούτε καν αναφορά έγινε στις εν λόγω οικονομικές
συνάξεις. Δηλαδή τι θεωρούν σημαντικό οι οικονομικοί συντάκτες που
χρήζει και της δικής τους προσοχής; Όταν δε ο τύπος δεν κάνει το βήμα
που χρειάζεται για ν’ αποκολληθεί από το τέλμα της στασιμότητας τότε
και η κοινωνία θα μείνει καθηλωμένη. Ευτυχώς για το τόπο μας που
υπάρχει κόσμος που έχει και άλλες πηγές πληροφόρησης όπως οι ξένες
εφημερίδες και τα κανάλια, αφού οι ημέτεροι δημοσιογράφοι ασχολούνται
επίμονα με 5-6 θέματα και δεν προχωρούν και ένα βήμα παραπάνω… ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΑΛΟΓΟΥ
Πραγματικά πήραμε μια γεύση που μας ρίχνει στο δάπεδο. Απ’ αυτές τις
γεύσεις που δεν μπορείς να ανεχθείς. Και νιώσαμε ότι θα υποφέρουμε ,
άλλοι από επαγγελματική διαστροφή και οι υπόλοιποι από την αίσθηση ότι
οι πολίτες πρέπει να έχουν γνώση για τους πολιτικούς που ψηφίζουν. Με
τον ένα ή τον άλλο τρόπο τα περιθώρια μας είναι λίγα και δεν έχουμε και
αρκετές επιλογές, αφού μας προϊδέασαν κατάλληλα οι άνθρωποι, περί των
εκπομπών λόγου. . Γιατί ο λόγος είναι κάτι συναρπαστικό και δεν
εμπεριέχει στοιχεία που προκαλούν την αποστροφή των ανθρώπων, αφού
αποτελεί το κατ’ εξοχήν επικοινωνιακό τους μέσο. Όμως με τις εκπομπές
λόγου που βλέπουμε στην τηλεόραση όπου επικρατεί η αλληλοκατηγορία, ο
φθόνος και τα κτυπήματα κάτω και πάνω από την μέση δεν προσφέρουν σε
κανένα σημείο αυτό που είναι και η αποστολή τους. Δηλαδή η ενημέρωση
των πολιτών για τις προτάσεις των κομμάτων, σε σημαντικά θέματα που
τους απασχολούν αλλά και η διαπίστωση του επιπέδου τους για να μπορεί
να. επιλέξει τον καλύτερο. Η μοναδική έγνοια των ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ είναι ν’
αναδείξουν τ’ αρνητικά των αντιπάλων τους, χωρίς να μας παρουσιάζουν τα
δικά τους θετικά και τις δικές τους προτάσεις για την αντιμετώπιση των
κοινωνικών προβλημάτων. Μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση έχουν
και οι δημοσιογράφοι που επιμελούνται τέτοιες εκπομπές. Οι οποίοι και
αφήνουν τους πολιτικούς να λένε τα δικά τους και να τσακώνονται χωρίς
να παρεμβαίνουν και χωρίς να τους βάζουν σε κάποια πλαίσια ευπρέπειας.
Αφού οι ίδιοι δεν το αντιλαμβάνονται όσο και αν είναι προσβλητικό γι’
αυτούς πρέπει να γίνεται. Η επικέντρωση των δημοσιογράφων στις
προτάσεις των κομμάτων και οι συνεχείς ερωτήσεις περί αυτών θα
υποβοηθήσουν, έτσι ώστε η συζήτηση να γίνει ενδιαφέρουσα και να
μπορέσει ν’ αποκομίσει κάτι ο τηλεθεατής. Διαφορετικά στο συρφετό που
δημιουργείται πάει και ο δημοσιογράφος θύμα και στιγματίζει την καριέρα
του με εκπομπές ΑΛΟΓΟΥ και σίγουρα όχι λόγου. Ακόμη καλά θα ήταν πέραν
των πολιτικών, να φιλοξενούνται στις εκπομπές και άνθρωποι που δεν
είναι ενταγμένοι σε κόμματα και θα μπορούσαν να προσφέρουν μια άλλη
διάσταση στις συζητήσεις. Θα μπορούσαν να διατυπώσουν τις απόψεις τους
με περισσότερη σαφήνεια και καθαρότητα έχοντας τις περισσότερες φορές
και καλύτερη γνώση του αντικειμένου. Αρκετές φορές αναφερθήκαμε στους
βουλευτές της τηλεόρασης, δηλαδή σ’ αυτούς που εκλέγονται με την
ΥΠΕΡΠΡΟΒΟΛΗ που τυγχάνουν από τα κανάλια. Ωστόσο σε τέτοιες περιπτώσεις
είναι που ο δημοσιογράφος θα πρέπει να δείξει ανάστημα και να σταθεί
βράχος , τρόπος του λέγειν δηλαδή , ώστε να αποτρέψει την ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ
του από τους καναλάρχες.

ΤΑ ΤΗΛΕΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Δεν υπάρχουν πλέονφτώχεια και κοινωνική παραμόρφωση αφού η

τηλεόραση αναλαμβάνει να τις εξαφανίσει. Αυτό που ονειρεύεται όλη η κοινωνία το έχει. Ο Φρόυντ το
αποκαλούσε « ψευδαίσθηση» και ο Μαρξ « ιδεολογία» . Στην εποχή της
αγοράς μπορούμε να το πούμε απλώς διαφήμιση. Διαφήμιση που μας πείθει
για τη δύναμη μας, εμάς τους θεατές , ότι μπορούμε βλέποντας και μόνο
να επιτύχουμε το θαύμα που καμιά κοινωνική επανάσταση δεν κατάφερε- την
εξαφάνιση της φτώχειας και της κοινωνικής ανημπόριας. Διαφήμιση που μας
πείθει, ότι ακόμη και αν δεν αποκτήσουμε αυτό που ποθούμε, τον πλούτο,
δεν είμαστε ζημιωμένοι, γιατί εκείνοι που τον έχουν, πληρώνουν ακριβό
τίμημα, την ίδια τους την ευτυχία. Στην πραγματικότητα τα τηλεπαραμύθια
γύρω από τον πλούτο, δεν είναι παρά μια μέθοδος « χλωρίωσης» της
κοινωνίας, για να αποφευχθεί η ιοβόλος διαπίστωση των μεγάλων ,
αγεφύρωτων ανισοτήτων. Πάνω σ’ αυτά τα τηλεπαραμύθια χτίζεται η
βιομηχανία της διαφήμισης, γιατί περί τέτοιας πρόκειται, η οποία δίνει
φοβερά έσοδα στα κανάλια αλλά και στους μαστόρους…διαφημιστές. Γιατί
πρόκειται περί μαεστρίας να φτιάχνεις διαφήμιση. Φανταστείτε ότι σε
λίγα δευτερόλεπτα θα πρέπει να πείσεις για συγκεκριμένο προϊόν, τον
άνθρωπο που μισοκοιμάται στην πολυθρόνα από τον κάματο της ημέρας ή
απλά βλέπει το διαφημιστικό σποτ την ίδια ώρα που του μουρμουράει η
γυναίκα για την μπλούζα που θ’ αγοράσει αλλά στοιχίζει ακριβά. Η

υπευθυνότητα είναι το κυριότερο χαρακτηριστικό που θα πρέπει να διέπει

όλους αυτούς που ασχολούνται με την τηλεόραση, αλλά και τα άλλα ΜΈΣΑ ΜΑΖΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ.

Κυρίως θα πρέπει να έχουν πάντα υπόψη τους ότι μέσα
από τα γραφόμενα τους επηρεάζουν τις ζωές ανθρώπων και πολλές φορές και
της ίδιας της πατρίδας . Δεν είμαστε στην Ελβετία για να μην
επηρεάζεται η οικονομία μας ή η εξωτερική μας πολιτική από οτιδήποτε κι
αν συμβαίνει, λέγεται ή γράφεται στο τύπο.