ΑΠΑΤΡΙΔΕΣ, ΦΤΩΧΟΙ ΚΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΕΝΟΙ: Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΟΨΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ (ΜΕΡΟΣ Β΄)

• Του Αντρέα Πολυκάρπου

Η Ε.Ε. κάνει την αρχή. Προσπαθεί μέσα από προγράμματα που παρουσιάζουν τα αρμόδια όργανα της όπως η Γενική Διεύθυνση Ανάπτυξης, η Υπηρεσία Ανθρωπιστικής Βοήθειας και η Europe Aid να προωθήσει την ανάπτυξη και την ευημερία στις αναπτυσσόμενες και υπανάπτυκτες χώρες.  Τέθηκαν οι βασικοί στόχοι που προνοούν την εξάλειψη της φτώχιας, της ανέχειας και της κοινωνικής απομόνωσης. Για το λόγο αυτό οικοδομούνται τα θεμέλια για την αειφόρο ανάπτυξη, την πνευματική καλλιέργεια των ανθρώπων, την ιατροφαρμακευτική κάλυψη για την καταπολέμηση της παιδικής θνησιμότητας και την αύξηση του προσδόκιμου ζωής, την προώθηση των εμπορικών και οικονομικών συναλλαγών ανάμεσα στις χώρες- μέλη της Ε.Ε. και στις υπανάπτυκτες χώρες του τρίτου κόσμου και την εδραίωση της ισότητας για όλη την ανθρωπότητα. Τα ευρωπαϊκά κράτη έχουν τη δυνατότητα να διασώσουν την παγκόσμια ανθρώπινη κοινωνία εφαρμόζοντας όλα αυτά που σκιαγραφούνται μέσα στα προγράμματα που συντονίζουν.
Για να γίνει όμως κάτι τέτοιο θα πρέπει τα κράτη όλα να περιστρέφονται γύρω από τις ανθρώπινες παγκόσμιες ιδέες χωρίς να προτάσσουν το συμφέρον τους και την κρατική τους ευημερία. Θα πρέπει να αντιληφθούμε όλοι ότι η ανθρωπότητα πέρα από τις υλιστικές βουλές οφείλει να αναγνωρίσει και τις παγκόσμιες διαπολιτισμικές ιδέες που υπάρχουν στον κόσμο και οι οποίες ανασυνθέτουν την υλιστική συμφεροντολογική δομή του κόσμου δημιουργώντας μιαν πανανθρώπινη κοινωνία εντός της οποίας θα γίνονται σεβαστές οι ιδιαιτερότητες των λαών και θα αναπτύσσονται οι ανθρώπινοι δεσμοί. Σύμφωνα με την κονστρουστιβιστική αυτή θεωρία οι άνθρωποι καλλιεργούν τους πνευματικούς τους δεσμούς με επίκεντρο την ανθρωπότητα και όχι τους νόμους και τις νομικές αποφάσεις. Μέσα από την ανθρώπινη διάδραση παράγεται η αμοιβαιότητα η οποία εντέλει θα φέρει και την παγκόσμια λύτρωση.
Εν κατακλείδι, οι εκκωφαντικοί ήχοι των νομισμάτων των καπιταλιστικών κρατών που πλαισιώνουν την αγορά του φιλελευθερισμού σταδιακά θα πρέπει να σιγήσουν προκειμένου να υψωθεί το κοινωνικό κράτος στο ψηλότερο σημείο. Να οικοδομήσουμε μια σύγχρονη πολιτεία, σαν αυτή που φαντάστηκε ο Αριστοφάνης στους «όρνιθες» και να διαμοιράσουμε το συσσωρευμένο πλούτο σε όλους τους ανθρώπους.