ΝΕΕΣ ΠΑΓΙΔΕΣ ΣΤΗΝΕΙ ΤΟ ΑΚΕΛ ΣΤΟ ΔΗΚΟ!

Την πλέον κρίσιμη στιγμή της ιστορίας του περνά το ΔΗΚΟ, πιο κρίσιμη ίσως και από τις βουλευτικές εκλογές του 1996, οπότε και είχε κατέλθει σε χαμηλά ποσοστά.
Ήδη, η αναβολή της απόφασης για τη στάση που θα τηρήσει έναντι της κυβέρνησης Χριστόφια και του ΑΚΕΛ έχει πλήξει την αξιοπιστία του και προκάλεσε εύλογες υποψίες, αλλά και εσωκομματική αναστάτωση.
Η αναβολή της έκδοσης απόφασης από το Εκτελεστικό Γραφείο την περασμένη Τρίτη και μάλιστα μετά από τηλεφώνημα του ιδίου του Χριστόφια, ενέτεινε την εντύπωση πως ο Χριστόφιας στη συνάντηση του με τον Καρογιάν (την ερχόμενη Τρίτη) θα τάξει!
Θα τάξει Υπουργεία, θα τάξει προεδρία της Δημοκρατίας, θα τάξει Προεδρία της Βουλής, κανείς δεν ξέρει, αν και ο Χριστόφιας (γνωστός πλέον για την πολιτική του αναξιοπιστία) μπορεί να τάξει ακόμα και τη θέση του ΓΓ του ΟΗΕ!
Βεβαίως το πιο εφικτό, αλλά και το πιο βραχυπρόθεσμο είναι να τάξει Υπουργεία. Ωστόσο, αυτό θα έκανε τόσο εμφανή την συναλλαγή που θα έσειε συνθέμελα το ΔΗΚΟ.
Άρα, οι δύο άλλες πιθανότητες υφίστανται.
Ένα άλλο σενάριο που κυκλοφορεί είναι το εξής: Να τάξει ο Χριστόφιας στον Καρογιάν κάτι για το απώτερο μέλλον, μάλλον προεδρία της Βουλής και να εντάξει στην διαπραγματευτική του ομάδα για το κυπριακό, ένα δηκο – ακελο – αδιαφορο – άσχετο, έτσι ώστε να ριχθεί στάχτη στα μάτια των δηκοϊκών. Αυτό θα είναι φυσικά δώρο – άδωρο, καθώς οι διαπραγματεύσεις έχουν προχωρήσει τόσο πολύ, που ακόμα και ο Συλλούρης ή ο Νίκος Κουτσού να ενταχθούν στην διαπραγματευτική ομάδα, δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι, αν δεν έχει ο Χριστόφιας την πολιτική βούληση να το αλλάξει. Πόσο μάλλον αν διοριστεί κάποιος που να είναι στην ευρύτερη περιφέρεια του ΔΗΚΟ και να στραβοκοιτάζει ακελικά!  
Ότι και να συμβεί, αυτές τις ημέρες κρίνεται το πολιτικό μέλλον του ΔΗΚΟ και αναιρείται ή όχι το αγωνιστικό πολιτικό του παρελθόν
Η ηγεσία του ΑΚΕΛ, που μια από τις σοβαρές έγνοιες της ήταν ανέκαθεν να απορροφήσει την ΕΔΕΚ και το ΔΗΚΟ και να διαλύσει αυτά τα κόμματα, ετοιμάζει τις παγίδες της, αυτή τη φορά για να πέσει το ΔΗΚΟ μέσα.
Καθοριστικός είναι ο ρόλος του Προέδρου του ΔΗΚΟ, Μάριου Καρογιάν.
Ο κ. Καρογιάν είναι αδιαμφισβήτητα ικανός, ωστόσο το μόνο που «πέτυχε» ως τώρα είναι να διοικεί ένα κόμμα διχασμένο, να ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί και να αποτελεί το αντικείμενο της οργής της πλειοψηφίας της βάσης του κόμματος, την οποία ποτέ δεν έχει αφουγκραστεί.
Εκείνη η δήλωση του περί ιαχών, μετά την απόφαση της ΕΔΕΚ για έξοδο από τη συγκυβέρνηση, αναφερόταν σε μερικές χιλιάδες τηλεφωνήματα δηκοϊκών, οι οποίοι έβαλαν φωτιά στις τηλεφωνικές γραμμές του κόμματος, ζητώντας αποχώρηση από τη συγκυβέρνηση.
Ο κ. Καρογιάν έχει μια τελευταία ευκαιρία να περπατήσει στ’ αχνάρια των προκατόχων του: Χωρίς να υπολογίσει το δικό του προσωπικό πολιτικό μέλλον, χωρίς να ανησυχήσει αν θα του πουν ότι ακολούθησε την ΕΔΕΚ, χωρίς να σκεφτεί τη φατρία εντός του κόμματος που θέλει το ΔΗΚΟ ουραγό του ΑΚΕΛ, να εισηγηθεί την έξοδο από την κυβερνητική συνεργασία, θέτοντας την Κύπρο και το ΔΗΚΟ πάνω απ’ οτιδήποτε άλλο.
Αν ο κ. Καρογιάν πέσει στην παγίδα του Χριστόφια και του ΑΚΕΛ, θα στιγματιστεί ως ο πολιτικός που διέλυσε το ΔΗΚΟ.