Η έλλειψη σεβασμού προς την αλήθεια έχει ξεπεράσει κάθε μέτρο

ΠΛΗΘΑΙΝΟΥΝ σημέρα οι αναμφισβήτητες αποδείξεις για τα σοβαρά εγκλήματα και τις άλλες βαρβαρότητες που διέπραξε η Τουρκία κατά την «ειρηνική» της επέμβαση στην Κύπρο «για να αποκαταστήσει» όπως διακήρυξε τότε η Τουρκική Κυβέρνηση «τον Νόμο και τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των Κυπρίων».  Αρκετά απ΄ αυτά τα εγκλήματα τα υπολογίζαμε χωρίς να έχουμε όμως απόδειξη.  Η απόδειξη τους τώρα δίδει στο θέμα μια άλλη διάσταση με ιδιαίτερη σημασία και σοβαρότητα. Με τέτοιες αποδείξεις κάθε λαός, θύμα τέτοιων εγκλημάτων, αν σέβεται τον εαυτό του και επικαλείται το δίκαιο δεν μπορεί παρά να αντιδράσει. Να αντιδράσει ο ίδιος και οπωσδήποτε η κυβέρνησή του, αν αυτή σέβεται τον λαό της και το δίκαιο. 

Καταρχήν θάπρεπε η εγκληματική συμπεριφορά της Τουρκίας να προβληθεί διεθνώς με ειδική προσπάθεια και εκστρατεία έτσι ώστε να αξιοποιηθεί το θέμα με διάφορους τρόπους. Με στόχο την επιβολή κυρώσεων εναντίον της ένοχης χώρας και παράλληλα τον εξαναγκασμό της Τουρκίας να αποζημιώσει  τα θύματα που επέζησαν των βαρβαροτήτων και τους συγγενείς των δολοφονηθέντων ατόμων.  Υπάρχει βέβαια και ένας άλλος σημαντικός στόχος που θα έπρεπε να επιδιωχθεί από την πολιτική ηγεσία του Κυπριακού λαού.

 Η ανάλυση, έκθεση και προβολή των εγκλημάτων της Τουρκίας σε χώρους που αυτή αναμένει οφέλη, όπως είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση ή που έχει πετύχει κάποια αξιοπιστία και επιρροή όπως είναι ο Ο.Η.Ε. και η στενή οικογένεια των δυτικών συμμάχων της.  Όμως η μεν πολιτική ηγεσία και πιο συγκεκριμένα η κυβέρνηση παρακολουθεί και αδρανεί με το φόβο μήπως χαλάσει το κλίμα των «εποικοδομητικών» συνομιλιών ή διότι δεν θέλει να προσβάλει την «άλλη πλευρά» ή ακόμη χειρότερο διότι λέει ότι… φταίμε και εμείς!

 Με αυτή τη συμπεριφορά εξουδετερώνουμε το δίκαιο μας, απαλλάσσουμε την Τουρκία από τα εγκλήματά της και της δίνουμε την ευκαιρία να προβάλλει στο εξωτερικό τη θέση της περί «ειρηνικής επέμβασης» της στην Κύπρο και περί «δικοινοτικής» απλώς φύσεως του Κυπριακού προβλήματος. Έτσι ενισχύεται η εντύπωση των Ευρωπαίων και των άλλων ξένων χωρών ότι η παρουσία της Τουρκίας στην Κύπρο δεν παραβίασε κανένα κανόνα δικαίου και ότι η συμπεριφορά της της επιτρέπει να είναι Μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας και ακόμη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Έτσι ξεχνιούνται οι κανόνες ένταξης στην οικογένεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης που απαιτούν σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συμπεριφορά που να συνάδει με το διεθνές δίκαιο.  Εμείς δεν καταγγέλλουμε την Τουρκία-με την σωστή διαδικασία- ότι παραβίασε ή παραβιάζει αυτές τις αρχές.  Γιατί τότε να την καταγγείλουν οι ξένοι;  Γιατί να ενδιαφερθούν καν αυτοί; 

Η κατάσταση είναι σοβαρή.  Σοβαρότερη απ΄ ό,τι πολλοί μπορούν να φανταστούν.  Φτάσαμε στο σημείο να προσπαθεί η εγκληματική Τουρκία να επιβάλλει με το «έτσι θέλω» τους όρους της και να πείθει τη διεθνή κοινή γνώμη ότι προσπαθεί να βοηθήσει στη λύση του Κυπριακού  για το οποίον η ίδια δεν έχει  οποιαδήποτε ευθύνη. Φτάσαμε στο σημείο -όπως άκουσα στις ειδήσεις- να έρχεται Τούρκος να μας λέει με θράσος ότι δεν πρέπει να παραπονιόμαστε για τους νεκρούς μας γιατί αν αρχίσουμε να μετρούμε εκείνοι και εμείς θα βρεθούμε πιο ένοχοι από αυτούς. 

 Βλέπετε εκείνοι λένε παντού ότι θέλουν.  Εμείς με αποδείξεις δε λέμε τίποτε προς τα έξω. Έχει μάλιστα Ελληνοκύπριους και κάπου- κάπου μάλιστα μέλη της πολιτικής μας ηγεσίας  που λένε ότι φταίμε για τα δεινά μας λόγω της συμπεριφοράς μας έναντι των Τουρκοκυπρίων. Όμως, όπως και αν τα υπολογίζουν κλείνουν τα μάτια τους στην αρχή της αναλογικότητας.  Εξισώνουν 35 χρόνια κατοχής, εκτοπισμού, σφετερισμού περιουσιών και χιλιάδες φόνους και βιασμούς με τις διακοινοτικές συγκρούσεις πριν περίπου μισό αιώνα για να καταλογίσουν στην πλευρά μας τις ευθύνες.  Ο παραλογισμός η βλακεία και η έλλειψη σεβασμού προς την αλήθεια έχει ξεπεράσει κάθε μέτρο αυθαιρεσίας. 

Πολλοί από τους Ελληνοκύπριους έχουν γίνει παντελώς θύματα της Τουρκικής προπαγάνδας σε σημείο που παπαγαλίζουν ως δική τους εκδοχή τα Τουρκικά μυθεύματα.  Αφήνοντας τα πράγματα να συνεχίζουν έτσι συντηρούμε το θράσος, την προπαγάνδα και την πειστικότητα ακόμη των Τουρκικών διεκδικήσεων σε σχέση με το Κυπριακό.  Αντί να πείσουμε ότι εμείς χρειαζόμαστε ασφάλεια έναντι μιας χώρας που μπήκε με ψεύτικα συνθήματα έσφαξε, βίασε και κατάκλεψε κατ’εξακολούθηση την πατρίδα μας, αφήνουμε την Τουρκία να επιχειρηματολογεί για την ασφάλεια που χρειάζονται οι καημένοι δήθεν Τουρκοκύπριοι που σφετερίζονται τα σπίτια μας και απολαμβάνουν υπερπρονόμια χωρίς μάλιστα να έχουν υποχρεώσεις.

 Με τη φόρα που πήραμε και την αποβλάκωση που χαρακτηρίζει την πολιτική μας φθάσαμε να πανηγυρίζουμε για το οδόφραγμα του Λιμνίτη όταν και εάν ανοίξει έστω και αν σαν τίμημα αυτού τροφοδοτούμε και ενισχύουμε τον Τουρκικό στρατό κατοχής και ανοίγουμε τις πόρτες στους Τούρκους να πανηγυρίζουν στα Κόκκινα για τους βομβαρδισμούς σε βάρος μας. Και το χειρότερο είναι ότι η πολιτική μας ηγεσία πιστεύει ότι μόνο έτσι μπορεί να φύγει ο Τουρκικός στρατός.  Έλεος πια …

Ιοβόλος