Κρίσιμες στιγμές και ... κρίσιμες αποφάσεις.

Είναι κρίσιμες οι στιγμές στο κυπριακό, λένε οι πολιτικοί μετά την τριμερή συνάντηση. Το έχουν πει ένα εκατομμύριο φορές αυτό. Σωστό. Αλλά, αυτή τη φορά ίσως είναι πιο κρίσιμες οι στιγμές, ακόμα και από αυτές του 2004.(Δεν είναι ο Τάσσος στη προεδρία τώρα, αλλά ο άλλος, της δίκαιης λύσης, της ευελιξίας, των δώρων και των προσφορών).

Και είναι κρίσιμες οι στιγμές, γιατί πλέον και τυπικά και επίσημα, ο Χριστόφιας έχει εκχωρήσει σε άλλους τη δυνατότητα να καθορίζουν τις εξελίξεις και να τις οδηγήσουν στη λεγόμενη διεθνή διάσκεψη ή πολυμερή, όπως κατ’ ευφημισμό την ονομάζουν. Η αντικατάσταση των δήθεν κυπριακής ιδιοκτησίας συνομιλιών με τη διεθνή διάσκεψη, ήταν μία εξέλιξη, που μεθοδευόταν από καιρό και η οποία, όπως είναι παραδεχτό από όλους, ελλοχεύει θανατηφόρους κινδύνους και το πιθανότερο να οδηγήσει σε κλείσιμο του κυπριακού, με βάση πρόνοιες χειρότερες και από του σχεδίου Ανάν.

Είναι κρίσιμες οι στιγμές στο κυπριακό, λένε οι πολιτικοί, γιατί εκτός της διασφάλισης της σύγκλησης δήθεν διεθνούς διάσκεψης, διασφαλίζονται και τα χρονοδιαγράμματα και η άσκηση έστω και έμμεσης επιδιαιτησίας, εξελίξεις οι οποίες και πάλι οδηγούν σε θανατηφόρο κίνδυνο. Αναβαθμίστηκε ο ρόλος του Ντάουνερ, το ποιόν του οποίου μάθαμε όλοι και επιβεβαιώθηκε και προχθές με την αναφορά του στην «ελληνοκυπριακή» προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μπαίνουν ορόσημα, τα οποία σημαδεύουν την ανάληψη της προεδρίας της ΕΕ, η διεθνής διάσκεψη θα συγκληθεί μετά από διαβουλεύσεις με τα δύο μέρη και όχι μετά την συγκατάθεση των δύο μερών, το θέμα των εποίκων, της ασφάλειας και του εδαφικού μπαίνουν στο ράφι μέχρι τη λεγόμενη διεθνή διάσκεψη και γενικά το κυπριακό έχει διολισθήσει σε τέτοιο βάθος, που μάλλον έχει πιάσει πάτο. Και βεβαίως είναι κρίσιμες οι στιγμές στο κυπριακό, λένε τα κόμματα.

Και πολύ καλά κάνουν και το λένε, αλλά τι πράττουν επί τούτου; Περιμένουν, λένε, τον Χριστόφια να έρθει στην Κύπρο και να συγκαλέσει πολυήμερη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου, για να συζητηθεί αλλαγή στρατηγικής. Σοβαρομιλούν; Αν σοβαρομιλούν, πιστεύουν ότι τους πιστεύουμε πως σοβαρομιλούν; Περιμένουν πραγματικά να πάνε στο Εθνικό Συμβούλιο, για να συζητήσουν με τον Χριστόφια, για αλλαγή στρατηγικής; Περιμένουν από τον Χριστόφια να πει ότι τα έκανε μαντάρες; Περιμένουν από τον Χριστόφια να τους ενημερώσει; Δεν τους φτάνει ο εξευτελισμός, στον οποίο τους υποβάλει ο Χριστόφιας εδώ και τέσσερα χρόνια και ιδιαίτερα από το περασμένο καλοκαίρι, στο πλαίσιο του Εθνικού Συμβουλίου; Δεν τους φτάνουν τα ψέματα και η κοροϊδία;

Να έρθει ο Χριστόφιας, να συγκαλέσει Εθνικό Συμβούλιο και να πάει μόνο ο Άντρος Κυπριανού. Να αρνηθούν δυνατά και επιδεικτικά να συμμετάσχουν στην παρωδία που ονομάζεται Εθνικό Συμβούλιο, να το φωνάξουν και να το υλοποιήσουν, να τον αφήσουν μόνο του, να χαίρεται με τις «επιτυχίες» του, πρέπει και όχι να ζητούν πολυήμερη σύνοδο του Εθνικού Συμβουλίου. Να τον απομονώσουν και ίσως έτσι στείλουν μηνύνατα προς τα έξω και προς τα μέσα. Και ας αφήσουν τα λόγια, ίσως τους πιστέψει ο λαός.