Τ’ αδέλφια δεν θέλουν ... να ανήκουν στην ίδια οικογένεια;

Με αφορμή το θάνατο του Ραούφ Ντενκτάς, για τον οποίο δεν θα υποκριθώ και να πω ότι λυπήθηκα, ούτε και θα πω ο Θεός να αναπάψει τη ψυχή του, αλλά ας τον κατατρέχουν οι ψυχές όλων των αθώων που δολοφόνησε ο ίδιος ή τα όργανα του ή η μητέρα του, Τουρκία, ας κουβεντιάσουμε για τους τουρκοκύπριους ή καλύτερα για τους τούρκους της Κύπρου.

Τα τελευταία χρόνια και ειδικά μετά που άνοιξαν τα οδοφράγματα, έπιασε τους Έλληνες της Κύπρου μια άκρατη επιθυμία να αποδείξουν ότι είχαν καλές σχέσεις με τους τούρκους της Κύπρου και ότι οι άνθρωποι δεν φταίνε σε τίποτε και ότι υποφέρουν και οι ίδιοι και ότι είμαστε όλοι κύπριοι κλπ κλπ κλπ. Φτάσαμε στο σημείο να είμαστε πολύ ευχαριστημένοι, μέχρι και ευγνώμονες που κάποιοι τουρκοκύπριοι άνοιξαν τα σπίτια μας και μας φιλοξένησαν και μας ξενάγησαν και μας κέρασαν και καφέ. Κάποιοι άλλοι, πιο εκλεπτυσμένα και με ακαδημαϊκό στόμφο υποστηρίζουν ότι οι τουρκοκύπριοι θέλουν να ζήσουμε ειρηνικά και ότι απεχθάνονται τους έποικους και ότι μοιάζουν περισσότερο μαζί μας παρά με τους τούρκους εκ Τουρκίας.

Ας απευθύνουμε κάποια ερωτήματα: Ο Ραούφ Ντενκτάς ήταν από τη δεκαετία του ΄50 εκ των ηγετών της τ/κ κοινότητας και από την τουρκοανταρσία και μετά ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης των τουρκοκυπρίων, μέχρι το φάγωμα του από τον Ερντογάν, επειδή έτσι βόλευε τα τουρκικα συμφέροντα. Είναι γνωστός ο ρόλος του την περίοδο 1963-1967 και η επιθυμία του να τουρκοποιηθεί η Κύπρος, αφού καταργηθεί η Κυπριακή Δημοκρατία. Είναι γνωστός ο δολοφονικός του ρόλος το 1974. Είναι γνωστός ο ρόλος του και η συμβολή του στον εποικισμό της κατεχόμενης Κύπρου.

Είναι γνωστός ο ρόλος του στην αποτυχία να εξευρεθεί λύση στο κυπριακό. Όλα αυτά είναι γνωστά, όχι μόνο ανάμεσα στους Έλληνες της Κύπρου, αλλά και ανάμεσα στους τούρκους της Κύπρου. Γιατί ποτέ οι τουρκοκύπριοι δεν επιδίωξαν (πλην πεφωτισμένων περιπτώσεων) να αποκαλύψουν το ρόλο του Ντενκτάς και να αποτινάξουν το ζυγό του; Ο δήθεν «προοδευτικός» Ταλάτ, όταν ανέλαβε τα ηνία της τ/κ κοινότητας, δεν έπραξε τίποτε άλλο από αυτό που έκανε ο Ντενκτάς, αλλά με ποιο διακριτικό τρόπο.

Η απάντηση είναι απλή: Οι τουρκοκύπριοι ουδέποτε (επαναλαμβάνω: πλην πεφωτισμένων περιπτώσεων) αγάπησαν την Κυπριακή Δημοκρατία και βολεύονταν μια χαρά με την κατάσταση, όπως διαμορφώθηκε ειδικά μετά την εισβολή. Και τώρα, οι τουρκοκύπριοι διακηρύσσουν πως θέλουν να ζήσουμε ειρηνικά και το εννοούν, έχοντας όμως στην κατοχή τους αυτά που τους πρόσφερε η τουρκική εισβολή. Οι τουρκοκύπριοι θέλουν να ζήσουμε πλάι – πλάι και όχι μαζί. Θέλουν τα «δικά» τους δικά τους και τα εναπομείναντα μας και πάλι δικά τους. Ας αφήσουμε λοιπόν αυτά περί αδελφών και ας καταλάβουμε ότι αν δεν εξαναγκαστούν, δεν πρόκειται ποτέ να επιστρέψουν αυτά που τους έδωσε ο τουρκικός στρατός.