Καλά Χριστούγεννα και ... μη ξεχνάτε!

Ακόμα και μέσα στις συνθήκες αβεβαιότητας, πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής που ζούμε έντονα το τελευταίο χρονικό διάστημα, οι ημέρες των Χριστουγέννων γλυκαίνουν κάπως την ατμόσφαιρα και δημιουργούν την ευκαιρία, έστω και για λίγες ημέρες, να ξεχνάμε την πραγματικότητα.

Σ’ αυτό συντείνει βεβαίως η κοσμοπολίτικη εντύπωση που δημιουργήθηκε γύρω από τις γιορτές των Χριστουγέννων, εντύπωση που είναι ξενόφερτη, αλλά εύπεμπτη και ίσως κάπως αναγκαία, ένα διάλειμμα από την αδυσώπητη πραγματικότητα. Τα λαμπιόνια, οι μουσικές και ο καταναλωτισμός (που φέτος αντιμετωπίζει «προβλήματα» λόγω κρίσης) μας κάνουν να ξεχνάμε. Κατανοητό. Να ξεχάσουμε λίγο, αν μπορούμε.

Είναι κάποιοι όμως που δεν μπορούν να ξεχάσουν, ούτε με τα λαμπιόνια, ούτε με τις μουσικές, ούτε με τα δώρα και τον καταναλωτισμό. Είναι κάποιοι που θα περάσουν τα πρώτα Χριστούγεννα χωρίς τα αγαπημένα τους πρόσωπα, χωρίς τον πατέρα, το σύζυγο, το γιο. Είναι οι συγγενείς των δεκατριών ηρώων της έκρηξης της 11ης Ιουλίου, που αυτές τις ημέρες, των οικογενειακών συναθροίσεων, θα μετρούν την απουσία του αγαπημένου τους. Θα έχουν τη θέση στο γιορτινό τραπέζι κενή για τον αδικοχαμένο άνθρωπο τους και θα αναλογούνται αναπόφευκτα τα προηγούμενα ή πιο παλιά Χριστούγεννα. Είναι οι συγγενείς των σκοτωμένων και δολοφονημένων από τους τούρκους και τους τουρκοκύπριους το 1974. Γι’ αυτούς, τα Χριστούγεννα σταμάτησαν το 1973. Από τότε δεν υπήρξαν άλλα.

Είναι οι συγγενείς των αγνοουμένων της τουρκικής εισβολής, που κάθε χρόνο, για 37 τώρα χρόνια, περιμένουν να γεμίσει η άδεια καρέκλα, να δουν ξανά το χαμόγελο και να νιώσουν την αγκαλιά του αγαπημένου τους. Είναι οι συγγενείς των νεκρών της αεροπορικής τραγωδίας του Αυγούστου του 2005, που παρακολούθησαν πριν λίγες ημέρες τη δικαιοσύνη να τηρεί το γράμμα, αλλά όχι το πνεύμα του νόμου και να αφήνει 121 ψυχές αδικαίωτες. Είναι οι πρόσφυγες που έχασαν τα πάντα το 1974 και τους απόμειναν μόνο οι αναμνήσεις ευτυχισμένων γιορτών στην Κερύνεια, τη Μόρφου, την Αμμόχωστο, την Καρπασία. Είναι οι ήρωες εγκλωβισμένοι, που μόνο η ελεύθερη ψυχή τους θα γιορτάσει τη Γέννηση του Χριστού, αφού ζουν υπό καθεστώς κατοχής, ανελευθερίας και καταπίεσης. Όλοι αυτοί δεν μπορούν να ξεχάσουν. Θα τους αφήσουμε όλοι εμείς να παλεύουν μόνοι τους με τις θύμισες τους; Μακάρι το Θείο Βρέφος να φέρει τη δικαίωση σ’ αυτό τον τόπο. Αλλά χρειάζεται και εμείς να πιστέψουμε. Να πιστέψουμε στο δίκαιο και στον Χριστό.