Απλές απαιτήσεις ...

• Του Γιώργου Γεωργίου

Πόσες φορές δεν έχουμε μπλέξει όλοι όσοι ασχολούμαστε με το κυπριακό, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σε ατέρμονες συζητήσεις, σε δαιδαλώδεις διερευνήσεις και σε πολύπλοκους όρους της νομικής και της συνταγματικής ιστορίας;

Πόσες φορές δεν έχουμε προσπαθήσει να αναλύσουμε όρους όπως διζωνική ή διπεριφερειακή ή πολυπεριφερειακή ομοσπονδία ή συνομοσπονδία;

Και τι έχει βγει μέχρι τώρα;

Τίποτα. Υποχωρούμε από υποχώρηση σε υποχώρηση και από εξευτελισμό σε εξευτελισμό.

Και έρχονται οι απόδημοι, με την αγνότητα και την ευθύτητα που συντηρούν εδώ και γενεές και ζητούν από την πολιτική ηγεσία ένα απλό πράγμα:

Επανατοποθέτηση του κυπριακού ως ζήτημα εισβολής και κατοχής.

Πόσα χρόνια είχαμε να ακούσουμε αυτή τη φράση!

Φαντάζει απαρχαιωμένη και γραφική και περιθωριακή, αλλά δεν είναι τίποτε άλλο από το αλάτι στην πληγή της αδιαφορίας, της ηττοπάθειας, της μοιρολατρείας.

Έρχονται οι απόδημοι και μας λένε ότι για να καταλάβουν οι ξένοι, οι αμερικάνοι, οι ευρωπαίοι, ακόμα και οι εβραίοι τι ακριβώς είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε στην Κύπρο, πρέπει να τους εξηγήσουμε ότι δεν μπορούμε να πάμε στα σπίτια μας, ότι στα σπίτια μας μένουν παράνομα κάποιοι ξένοι κουβαλητοί ή κάποιοι τουρκοκύπριοι, ότι οι εκκλησίες μας έχουν συληθεί και καταστραφεί, ότι υπάρχουν ακόμα αγνοούμενοι, υπάρχουν δολοφονημένοι, υπάρχουν εγκλωβισμένοι και πρόσφυγες, πρέπει δηλαδή να τους πούμε απλά ότι στην Κύπρο συντελείται εδώ και 36 χρόνια το έγκλημα της εισβολής και κατοχής.

Ναι, αλλά πως θα τους το πούμε αυτό, αφού ο κ. Χριστόφιας έχει διακηρύξει από την πρώτη στιγμή ότι η λύση θα είναι από τους κυπρίους για τους κυπρίους και ότι οι συνομιλίες είναι κυπριακής ιδιοκτησίας;

Με αυτά που λέει ο κ. Χριστόφιας, ο αδαής ξένος, που δεν ξέρει σε ποιο σημείο της υδρογείου είναι η Κύπρος, θα καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι στην Κύπρο κάποιοι κύπριοι τσακώθηκαν και προσπαθούν να τα βρουν.
 
Άρα η επανατοποθέτηση του κυπριακού προαπαιτεί αλλαγή της πολιτικής του κ. Χριστόφια. Και δυστυχώς, ο κ. Χριστόφιας δεν σκέφτεται καν να συζητήσει αλλαγή της πολιτικής του. Είναι λοιπόν το πιθανότερο πιο εύκολο να αλλάξει ο ίδιος ο Πρόεδρος, παρά να αλλάξει την πολιτική του.

Το συνέδριο των αποδήμων και οι θέσεις ηγετών της ομογένειας, όπως ο Φίλιπ Κρίστοφερ, του οποίου η άποψη έχει βαρύνουσα σημασία, έχει υποδείξει στην πολιτειακή και την πολιτική ηγεσία ότι η πολιτική των υποχωρήσεων και του εξευμενισμού της Τουρκίας έχει αποτύχει παταγωδώς και ότι πρέπει να αρχίσουμε ξανά, ωσάν να είμαστε πίσω στο 1974, να ενημερώνουμε σωστά τη διεθνή κοινότητα.

Δυστυχώς όμως ο Χριστόφιας εμμένει στην καταστροφική του πολιτική.



... για ένα «πολύπλοκο» ζήτημα!