Οι λεγόμενοι «αντιρατσιστές» ....

• Του Γιώργου Γεωργίου

Αυτή η διακυβέρνηση έχει κάνει τα πάντα, έτσι ώστε να εξοργίζει το λαό, πλην βεβαίως των δικών της, οι οποίοι σε κάποιο βαθμό καταλαβαίνουν τι γίνεται, αλλά σιωπούν.

‘Ενα από αυτά, είναι ότι έχει καταφέρει να προάγει το ρατσισμό και τη ξενοφοβία, αλλά και να μεγαλώσει το χάσμα μεταξύ Ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων.

Όχι δεν τρελλαθήκαμε!

Αυτή η κυβέρνηση έχει καταφέρει να δημιουργήσει στο λαό αισθήματα αντιπάθειας και οργής έναντι των ξένων από τρίτες χώρες και να εντείνει την οργή κατά των τουρκοκυπρίων με τον πιο απλό τρόπο: Έχει καταστήσει τους αλλοδαπούς και τους τουρκοκύπριους τις ιερές αγελάδες της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Είναι γεγονός ότι η κυπριακή κοινωνία, μέχρι πριν από κάποιες δεκαετίες δεν ήταν συνηθισμένη στη διαφορετικότητα του χρώματος, μέχρι που οι κύπριοι άρχισαν να ταξιδεύουν περισσότερο και να δουν ότι σε άλλες κοινωνίες, π.χ. στην Αγγλία ή στις ΗΠΑ υπάρχει αυτό το μωσαϊκό φυλών.
Παρά αυτό το γεγονός, όταν η Κύπρος άρχισε να γίνεται προορισμός ξένων εργατών, μπορεί μεν οι κύπριοι να έβλεπαν κάπως παράξενα τους έγρωμους, ωστόσο τα περιστατικά ρατσισμού ήταν για πολλά χρόνια μετρημένα στα δάκτυλα του ενός χεριού.
Θυμάμαι όταν ως μέλος του Δ.Σ. του Οργανισμού Νεολαίας εκπροσώπησα την Κύπρο σε συνέδριο κατά του ρατσισμού στη Φινλανδία, είχα μείνει έκπληκτος από αυτά που άκουγα από τους άλλους σύνεδρους. Είχαν μείνει όμως και εκείνοι έκπληκτοι, όταν περιέγραψα την κατάσταση στην Κύπρο και ρωτούσαν πως τα καταφέρνουμε.

Η ανεξήγητη (;) συμπεριφορά της κυβέρνησης έναντι των αλλοδαπών και ιδιαίτερα αυτών που αιτούνται πολιτικού ασύλου, δηλαδή τα υπερπρονόμια, τα παχουλά επιδόματα, η ανεπάρκεια των μηχανισμών ένταξης τους στην κυπριακή κοινωνία, έχει προκαλέσει την οργή των κυπρίων πολιτών, οι οποίοι σε μια περίοδο έντονης οικονομικής κρίσης, καλούνται να καταβάλουν το κόστος για τους αιτητές πολιτικού ασύλου, όταν μάλιστα είναι γνωστό ότι οι περισσότεροι από αυτούς καμία σχέση έχουν με οποιοδήποτε πολιτικό αγώνα στη χώρα τους ή και δεν προέρχονται από χώρες με πολιτικά προβλήματα.

Αυτό το κόμπλεξ «να μη μας πουν ρατσιστές» είναι που έχει εξοργίσει τον φορολογούμενο πολίτη, ο οποίος νιώθει δεύτερης κατηγορίας και ηλίθιος, αφού πληρώνει κιόλας.

Είναι πρωτοφανές για την Κύπρο, αλλά το θέμα των αλλοδαπών συζητείται περισσότερο από το κυπριακό, την οικονομία ή οποιοδήποτε άλλο θέμα, στους κόλπους της κοινωνίας.

Δεν ξέρουμε που αποσκοπεί αυτή η μανία του Συλικιώτη. Θα υποπτευθούμε, αν αρχίσει να δίνει αβέρτα υπηκοότητες. Ο άνθρωπος δεν έχει καμία διάθεση να ακούσει κανένα. Γι’ αυτό και αντί να δει τι θα κάνει με την αποτυχημένη πολιτική του, γράφει άρθρα για να απαντήσει σε άρθρο κάποιου πολίτη, του Ανδρέα Μορφίτη (δημοσιεύθηκε την περασμένη εβδομάδα και στο Ποντίκι), χαρακτηρίζοντας τον περίπου ως νεοναζί. Μήπως θα έπρεπε ο κ.Μορφίτης να του κινήσει αγωγή για δυσφήμιση; Το καθεστώς μόνο αυτή τη γλώσσα καταλαβαίνει.

Καταλήγοντας, θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι: Κανένας συνάνθρωπος μας, ακόμα και αν είναι ψεύτης και τρώει λεφτά από τις τσέπες μας, πολύ περισσότερο αυτοί που έχουν πραγματική ανάγκη από τη βοήθεια και φιλοξενία μας, δεν πρέπει να γίνεται αντικείμενο βίας. Οι πραγματικοί Έλληνες δεν συμπεριφέρονται βίαια σε κανένα. Οι πραγματικοί χριστιανοί αγαπούν όλο τον κόσμο.

Να τα βάζουμε με την κυβερνητική ανεπάρκεια ναι, όχι όμως με τους συνανθρώπους μας.



... προάγουν το ρατσισμό!

• Υ.Γ. Ευτυχώς Μάνο, οι ταχύτητες που αναπτύσσεις με τα πόδια δεν είναι ακόμα τόσο ψηλές όσο αυτές του μπουσουλήματος! Ειδάλλως, θα θέλαμε πατίνια να σε φτάσουμε!