Αλλαγή στρατηγικής χρειάζεται ή ...

• ΤουΓιώργου Γεωργίου

Οι θλιβερές επέτειοι του πραξικοπήματος και της εισβολής, εκτός όλων των άλλων, παρέχουν την ευκαιρία να ανακεφαλαιώσουμε την πορεία του κυπριακού, όχι μόνο την πρόσφατη, αλλά και την παλαιότερη.

Ο Εθνάρχης Μακάριος, με την επιστροφή του, μετά την λήξη του πραξικοπήματος και του μεταπραξικοπήματος, βρέθηκε στη δύσκολη θέση να αρχίσει διαπραγματεύσεις για το κυπριακό.
Όσοι τα έζησαν θα θυμούνται και όσοι δεν έζησαν ας αναλογιστούν, ότι η Κύπρος ήταν ένα χάος, με κατεχόμενες τις κυριότερες πηγές εισοδημάτων και ειδικά τον τουρισμό, αφού χάθηκαν τα πιο όμορφα της μέρη, με την υποδομή του κράτους καταστραμμένη, με την ανεργία να πλήττει όλα τα στρώματα του πληθυσμού, με νεκρούς, αγνοούμενους, χιλιάδες πρόσφυγες και με την Γραμμή Καταπαύσεως του Πυρός να συνταράσσεται για πολύ καιρό ακόμα μετά την εισβολή, από ανταλλαγές πυροβολισμών.
Συνήψε με τον Ντενκτάς τη Συμφωνία Υψηλού Επιπέδου του 1977, αλλά αμέσως μετά κήρυξε τον μακροχρόνιο αγώνα.

Ο Σπύρος Κυπριανού υπέγραψε τη Συμφωνία Υψηλού Επιπέδου του 1979, αλλά δεν προχώρησε σε υποχωρήσεις πέρα από τον οδυνηρό συμβιβασμό των δύο Συμφωνιών Κορυφής.

Ο Γιώργος Βασιλείου ήταν ο πρώτος διδάξας των «γενναίων» υποχωρήσεων, κάτι που ακολούθησε επάξια ο Γλαύκος Κληρίδης, ο οποίος βαρύνεται με την εμφάνιση του σχεδίου Ανάν.

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος κληρονόμησε το σχέδιο Ανάνμ πολέμησε το σχέδιο και τις μεθοδεύσεις εντός και εκτός Κύπρου, κέρδισε και συνέχισε να δίνει μάχες για ακόμη δύο χρόνια μέχρι να πετύχει την Συμφωνία της 8ης Ιουλίου 2006, την μεγαλύτερη διπλωματική επιτυχία της Ελληνοκυπριακής πλευράς. Στόχος του Τάσσου ήταν να ροκανίσει αυτό που παράλαβε από τους προηγούμενους, τη Διζωνική – Δικοινοτική Ομοσπονδία, σταδιακά και θεσμικά, δηλαδή με εμβόλια από το ευρωπαϊκό δίκαιο και το κεκτημένο. Δυστυχώς δεν μπόρεσε να συνεχίσει το έργο του.

Ο Χριστόφιας έβαλε γυαλιά στους Βασιλείου και Κληρίδη στις υποχωρήσεις. Μέσα σε δύο χρόνια μόνο, υποχώρησε από πάγιες θέσεις αρχής της Ελληνοκυπριακής πλευράς, οι οποίες ήταν αδιαπραγμάτευτες.

Δηλαδή, αν εξαιρεθεί η προεδρία του Τάσσου Παπαδόπουλου, από τον Βασιλείου και μετά, όλοι ακολούθησαν πολιτική εξευμενισμού της Τουρκίας, μη – αξιοποίησης του ευρωπαϊκού παράγοντα και πλήρους συνεργασίας με τον βρετανικό παράγοντα.

Τι πέτυχαν; Πέτυχαν να μας φέρουν στο χείλος του γκρεμού.
Και επειδή η κατάσταση είναι πραγματικά κρίσιμη, οι φωνές που ζητούν αλλαγή στρατηγικής δυναμώνουν.
Υπάρχει η πολιτική βούληση για αλλαγή στρατηγικής;
Ακούγοντας τον Χριστόφια στη συνέντευξη του στο ΡΙΚ, η απάντηση είναι αρνητική.
Αντί να περιμένουμε τον Χριστόφια να αλλάξει στρατηγική (που δεν θα το πράξει), η μόνη ελπίδα είναι να αλλάξει η ηγεσία.
Και επειδή αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο το 2013, οπότε μάλλον θα είναι αργά, θα μπορούσαμε να ελπίζουμε ότι η ηγεσία θα καταλάβει που μας οδηγεί και θα αλλάξει από μόνη της.



... αλλαγή ηγεσίας;


Υ.Γ. Πολλά καινούργια θα δεις τις ημέρες που έρχονται Μάνο. Κράτα τα στο μυαλό σου και αργότερα σου εξηγούμε!