Ενότητα και Προεδρικές Εκλογές

• Του Κώστα Μακρίδη

Η ενότητα στο κυπριακό πολιτικό σκηνικό δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι το μέσο. Ένα από τα πολλά, με στόχο τη λύση για απαλλαγή από την κατοχή και τα παράγωγά της. Ειδικά στις μέρες μας, η ενότητα είναι του συρμού. Σχεδόν κάθε πολιτικός εκδηλώνει την επιθυμία του για ενότητα και … θλίβεται για την έλλειψη της. Αλλά, η ενότητα χτίζεται στη βάση κοινών  πολιτικών  στόχων και πρωτίστως, θεμελιώνεται από τον πρωτομάστορα που τυγχάνει τη δεδομένη χρονική περίοδο να διαχειρίζεται την εξουσία. Εάν ο πρωτομάστορας θέλει ενότητα, αναλώνεται στην εξεύρεση κοινών πολιτικών στόχων ώστε η ενότητα να επιτευχθεί στην πράξη. Σε αυτό το κοινό πλαίσιο στόχων, ο πρωτομάστορας αναλαμβάνει τις όποιες πρωτοβουλίες του και φυσικά, αποφεύγει κινήσεις που τον θέτουν έξω από το πλαίσιο ενότητας. 
Στα δύο τελευταία χρόνια, ο Πρόεδρος πήρε θέσεις και έκανε επιλογές (κατόπιν πιέσεων, δεχόμενος παθητικά ή με δική του  πρωτοβουλία) που τον έφεραν σε ρήξη με τις αντίστοιχες θέσεις των κομμάτων που τον στήριξαν στην εκλογή του. Ενώ λογικά είναι με ΕΚΕΙΝΟΥΣ -που τον στήριξαν- που έπρεπε να υπάρχει ενότητα στη βάση κοινών στόχων, εκ των πραγμάτων ο κοινός στόχος λειτουργούσε με τον … Ν. Αναστασιάδη (και τον πολιτικό του περίγυρο). Αυτή η «στρεβλή» πολιτική πραγματικότητα, συνεχώς διευρυνόταν και φτάσαμε στο σημείο που ο Σ. Χάσικος καλούσε να επισημοποιηθεί επιτέλους (!) η σχέση μέσω πολιτικού αρραβώνα ανάμεσα σε Ν. Αναστασιάδη και Δ. Χριστόφια.
Από την αρχή λοιπόν, οι διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν χωρίς ξεκαθαρισμένη βάση, παραγκωνίζοντας το ελάχιστο κοινό έδαφος που προνοούσε η Συμφωνία της 8ης Ιουλίου, στην οποία προσέβλεπαν οι συγκυβερνώντες, που όμως αγνοήθηκαν. Όταν αργότερα συνομολογήθηκε το κοινό Ανακοινωθέν Χριστόφια-Ταλάτ της 23ης Μαΐου με αναφορά σε συνεταιρισμό των δύο συνιστώντων states, η προεδρική ομάδα το αξιολογούσε ως βελτίωση. Μετά τρέχαμε ως κράτος να αποτρέψουμε την υιοθέτηση του από το Συμβούλιο Ασφαλείας όπως ζητούσε η Τουρκία και οι Αγγλοαμερικάνοι. Στο ορόσημο του Δεκέμβρη 2009, η Κυπριακή Δημοκρατία ΔΕΝ αξιοποίησε το συγκριτικό της πλεονέκτημα για να προκληθεί άμεσο και ουσιαστικό κόστος στην Τουρκία, αλλά επινοήθηκαν λόγοι διαφυγής. Όταν δε η Τουρκία, διά του Ταλάτ, κατέθεσε το απαράδεκτο έγγραφο με τις συνομοσπονδιακές προτάσεις,  η αντίδραση της Κυβέρνησης δεν ήταν διόλου ίδιου βαθμού με εκείνην των συγκυβερνώντων, ούτε αρχικώς, ούτε στην πορεία. Τα πιο πάνω είναι δείγμα όσων κονιορτοποίησαν την ενότητα. Παρεμπιπτόντως, θα υπήρχε ευρύτερη ενότητα και αρραγές εσωτερικό μέτωπο, αν η θέση του προεδρικού δεν ήταν η πιο πάνω, αλλά προσέγγιζε στην πράξη εκείνην των συγκυβερνώντων κομμάτων.
Επειδή η ενότητα θεμελιώνεται γύρω από κοινούς στόχους, δυστυχώς, με τις επιλογές που έγιναν, η ενότητα καθίσταται εκ των πραγμάτων ανέφικτη. Η υπακοή στην επιθυμία του ενός που τυγχάνει να διαχειρίζεται την εξουσία με παραγνώριση των σοβαρών διαφωνιών, δεν είναι την ενότητα που εξυπηρετεί αλλά μάλλον σκοπιμότητες και υστεροβουλίες, κομματικές ή προσωπικές. Στο τέλος, καταλήγει στη βαβυλωνία ή το χειρότερο, στην εξυπηρέτηση μωροφιλοδοξιών που υποτίθεται όλοι καταδικάζουν. 
Απέναντι σε αυτά, ο Ν. Αναστασιάδης (και ο περίγυρός του) ανέβασε ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΑ και «ανεξήγητα» τους αντιπολιτευτικούς τόνους εναντίον του Προέδρου. Αλλά κάθε νηφάλιος παρατηρητής διαπιστώνει ότι οι διαφωνίες του αφορούν στην καλύτερη των περιπτώσεων χειρισμούς (π.χ. έπρεπε να ξεκινήσουμε διαπραγματεύσεις από πριν, τεχνοκρατική ενίσχυση της διαπραγματευτικής ομάδας, ενεργότερη εμπλοκή της Ε.Ε.). Για τα κύρια και σημαντικά που προαναφέραμε, καμιά κάθετη και ουσιαστική διαφωνία! Γιατί λοιπόν η τόση ένταση και ο αντιπολιτευτικός οίστρος με λεκτικό παθιασμένου διαφωνούντα; Η δική μας εξήγηση είναι πως πρόκειται για ένα εν δυνάμει υποψήφιο για τις επόμενες προεδρικές εκλογές. Αυτό όντως δικαιολογεί το πάθος.

•  Ο Κώστας Μαυρίδης είναι ακαδημαϊκός