Ο «μικρός Ιακώβου»

Θα ΄θελα να γράψω ένα κείμενο που θα στόχευε στο πώς δρομολογήθηκαν οι διαδικασίες, που γέννησαν την κιβδηλεία που λέγεται «Μάριος Καρογιάν Μάρκος Κυπριανού» (μια λέξη).

Παραιτήθηκα διότι καθ’ οδόν διαπίστωσα ότι για να το αποδώσω σωστά θα έπρεπε να ασκήσω εις βάρος της γλώσσας μου, την ίδια κιβδηλεία με την οποία ασέλγησε ο «Μάριος Καρογιάν Μάρκος Κυπριανού» (μια λέξη) πάνω στο ΔΗΚΟ.

Έτσι, σήμερα, θα περιοριστώ μόνο στον Μάρκο Κυπριανού, τον οποίο θεωρώ ως τον «μικρό Ιακώβου» της πολιτικής.

Κατ’ αρχάς θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι ο κ. Γιώργος Ιακώβου διετέλεσε Υπουργός Εξωτερικών του μ. Σπύρου Κυπριανού, Υπουργός Εξωτερικών του Γιώργου Βασιλείου (αντίπαλου του Σπύρου Κυπριανού), υποψήφιος του ΑΚΕΛ για την Προεδρία της Δημοκρατίας, Υπουργός Εξωτερικών του Τάσσου Παπαδόπουλου και που όταν το ΑΚΕΛ πήγε εναντίον του Τ.Π. συντάχθηκε με τον Χριστόφια και έγινε υπερυπουργός του. Με λίγα λόγια, όταν ο ιστορικός του μέλλοντος θα ασχοληθεί με την Κύπρο, θα τα χάσει όταν θα διαβάσει το βιογραφικό του Γιώργου Ιακώβου.

Πάμε τώρα στον Μάρκο Κυπριανού.

Βουλευτής, Υπουργός Οικονομικών του Τάσσου, Επίτροπος στις Βρυξέλλες διορισμένος από τον Τάσσο, ταυτισμένος όμως με τις θέσεις του «εχθρού» του Τάσσου και των συμφερόντων της Κύπρου Όλι Ρεν. Όταν πλησίαζαν οι Προεδρικές εκλογές το 2008 κινήθηκε προς τρεις κατευθύνσεις:

1. Να προεξασφαλίσει από τον Τάσσο το Υπουργείο Εξωτερικών, γιατί νόμιζε (και νομίζει ακόμα) ότι απ’ εκεί θα μεταπηδούσε εύκολα στην προεδρία της Δημοκρατίας!

Ο Τάσσος του είχε ξεκαθαρίσει ότι δεν θα του έδινε το Υπουργείο Εξωτερικών, γι’ αυτό και ο Μάρκος δεν δούλεψε για την εκλογή του.

2. Κατά και μετά την πρώτη Κυριακή των εκλογών δούλευε ώστε το ΔΗΚΟ να υποστηρίξει Κασουλίδη με αντάλλαγμα το Υπουργείο Εξωτερικών.

3. Όταν σημειώθηκε ανατροπή μέσα στο Κόμμα βγήκε και υποστήριξε την υποψηφιότητα Χριστόφια με αντάλλαγμα (τι άλλο;) το Υπουργείο Εξωτερικών.

Και το έλαβε. Δηλαδή, ο άνθρωπος το έπαιζε «μονά – ζυγά δικά του».

Πέστε μου σε τι διαφέρει από τον Γιώργο Ιακώβου;

Αν εκλεγόταν ο Γιαννάκης Κασουλίδης θα ακολουθούσε δεξιά πολιτική και θα αντιπολιτευόταν τον Χριστόφια. Σήμερα ακολουθεί αριστερή πολιτική και αντιπολιτεύεται τους αντιπάλους του Χριστόφια – ακόμα και μέσα στο Κόμμα του και αγωνίζεται να παραμείνει το ΔΗΚΟ στην Κυβέρνηση. (Για να γίνει μια μέρα Πρόεδρος, νομίζει…).

Ο Μάρκος Κυπριανού είναι ένα μίγμα αυταρχικού και μίζερου ανθρώπου.

Από τον καιρό που ανέλαβε το Υπουργείο Εξωτερικών οι άνθρωποι εκεί μέσα βρίσκονται σε συνεχές μνημόσυνο, ένθα απέδρα  παν χαμόγελο, πάσα ευφυΐα και όπου κατοικοεδρεύει η συλλογική υπνηλία (το ψάρι βρωμάει από την κεφαλή, λένε οι ψαράδες).  

Ο άνθρωπος είναι ένα περιφερόμενο λάθος. Τον ενδιαφέρει μόνο ο εαυτός του. Ούτε αρχές, ούτε ανθρώπινα δικαιώματα – μόνο για τα δικά του δικαιώματα και φιλοδοξίες ενδιαφέρεται. Ξεχνά ότι η Κύπρος είναι πρώτα λυγμός για τους Κερυνιώτες, τους Βαρωσιώτες και τους άλλους εκτοπισμένους συμπατριώτες μας και κρατά μόνο την παιδαριώδη ψευδαίσθηση πως με την παραμονή του ΔΗΚΟ στη «συγκυβέρνηση» θα γίνει μια μέρα Πρόεδρος.

Τι να του πει κανείς; Ο καθένας, άλλωστε, στον τόπο μας είναι ελεύθερος να διαλέγει τον τρόπο της βλακείας του.

                                                                                       Ευθύβολος 

Υ.Γ.: 1. Βγήκε προχθές ο πρώην υποτακτικός του Μάρκου Κυπριανού και νυν πνευματικός του κ. Καρογιάν και μας είπε ότι ο ίδιος δεν λειτουργεί στη λογική του «ταξίματος».

Καλά, δεν είναι με το «τάξιμο» που έγινε Πρόεδρος της Βουλής ο ένας και Υπουργός Εξωτερικών ο άλλος; Μα θα μας πελλάνουν;

2. Αυτός που δεν κάνει τίποτε, που δεν τοποθετείται καθαρά για να μην κολασθεί, ακολουθεί τον δρόμο της δουλείας, κύριε Φ.Φ.

Αυτός δε που μιλά για να κολακεύσει και να λάβει ανταπόδοση, ακολουθεί τον δρόμο κάποιου παζαρέματος με τον «Δυνατό», κυρία Αθ.Κ.

Ο πρώτος ονομάζεται δούλος. Ο δεύτερος μισθοφόρος.

3. Χριστόφιας: «Θα συνεχίσω να υπερασπίζομαι αρχές, τα δικαιώματα και τις ελευθερίες του λαού μας».

Αυτό είναι ανέκδοτο που προκαλεί όμως κλαυσίγελο.

4. Εφόσον υπάρχω και έχω συνείδηση, θα γράφω και θα τα λέω έξω από τα δόντια. Θα παλεύω, θα μάχομαι. Έτσι, από συνήθεια. Όσο λίγο κι αν αυτό μετράει.